١٠٣- در عيون و علل- ٢: ٣٨١- باسنادش كه شامى از امير المؤمنين ٧ از نام ابليس پرسيد در آسمان، فرمود: نامش حارث بود، و از نخست لواط كن پرسيد، فرمود: او ابليس بود كه خود را گائيد.

١٠٤- در خصال ١-: ٢٦٣- بسندش از امام ششم ٧ كه ابليس چهار بار جيغ كشيد:

١- روز لعن ٢- چون بزمين افكنده شد ٣- چون محمّد ٦ در دوران فترة رسولان مبعوث گرديد. ٤- چون سوره امّ الكتاب فرو شد، و دو بار نفير كشيد ١- چون آدم از درخت خورد. ٢- چون از بهشت فرو شد در قصص: بسندى از آن حضرت ٧ مانندش آمده.

بيان: مخالفت جيغ چهارم با آنچه در پيش گذشت زيانى ندارد، چون در آنها ذكر حصر نشده نفير آواز بينى است و از شاديست و زن در هنگام جماع ميكشد و از اين رو برخى عرب آن را بد شمارند ...

١٠٥- در خصال: ١: ٢٨٥-: بسندى از امام ششم ٧ كه ابليس گفت در پنج چيز من بيچاره‌ام با اينكه همه مردم در قبضه منند، كسى كه از دل درست بخدا پناهد و همه كار خود را بدو گذارد، كسى كه در شب و روزش بسيار تسبيح گويد كسى كه براى برادر مؤمنش پسندد آنچه بخود پسندد، كسى كه در مصيبتى كه باو رسد بيتابى نكند، كسى كه قناعت كند بدان چه خدا روزيش كرده و غم روزى نخورد.

١٠٦- و از همان- ٢: ٣٥٣-: بسندى از امام دوّم در حديثى طولانى كه با پادشاه روم داشت و او در شمار پرسشهايش از آن حضرت پرسيد، از هفت آفريده خدا عزّ و جلّ كه از رحم بر نيامدند، فرمود: آدم، حواء، كبش ابراهيم، ناقه صالح، مار بهشت، كلاغى كه خدا فرستاد تا در زمين بكاود و ابليس لعنه اللَّه‌