بيان: بسا كه پيغمبر در خواندن قل اعوذ لفظ قل را نميگفت و يا اينكه خوبست پس از قرائت‌ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ‌ آن را بى‌لفظ قل تكرار كرد، و براى هر كس اين خوبست چنانچه طبرسى رحمه اللَّه در (١٠: ٥٧١) مجمع از امام ششم ٧ روايت كرده كه چون بخوانى‌ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ‌ بگو: در دلت‌ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ‌ يعنى پناه برم بپروردگار سپيده دم و چون بخوانى: قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ‌ بگو در دل خود پناه برم بپروردگار مردم.

١٠٠- در تفسير- ٧٤٤-: بسندى از ابن عباس در قول خدا «مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ‌» مقصود شيطانست كه بر دل آدميزاده است و خرطومى مانند خوك دارد و او را وسوسه كند كه رو كند بدنيا و آنچه خدا دوست ندارد و چون ياد خدا كند پس نشيند و ناپديد شود، خدا فرموده «آنكه وسوسه كند در دل مردم» و سپس خبر داده كه از پرى و آدمى هر دو است و فرمود از جن و آدمى ...

١٠١- در علل- ٢٣٤-: بسندى تا رسول خدا ٦ كه چون خدا عزّ و جلّ بآدم و زنش فرمان داد بزمين فرو شوند و ابليس هم بى‌همسر فرو شد و مار هم بى‌همسر، نخست كسى كه با خود لواط كرد ابليس بود و نژادش از خودش بر آمدند و همچنين مار و نژاد آدم از همسرش بود، و باو گزارش داد كه اين دو دشمن آنهايند.

١٠٢- و از همان (٢٣٤): بسندى از يكى دو امام ٧ در گفته لوط «إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفاحِشَةَ ما سَبَقَكُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ‌ ٢٨- العنكبوت» كه ابليس در صورتى زيبا و خوش پوش زنانه نما نزد آنان آمد، و بجوانان آنها پيوست و آنها را واداشت تا بدو افتادند و اگر از آنها خواسته بود كه بر آنها افتد نپذيرفتند، ولى خود را پيش داشت و چون باو افتادند لذت بردند و آنگاه آنها را رها كرد و رفت و بهمدگرشان حوالت كرد.