و شرك دانست چون ميخواستند با آن مقدر خدا را دفع كنند و ديگرى را اثر بخش دانند و در حديث عبد اللّه است كه توله از شرك است و آن جادو و چيزيست كه زن را نزد شوهر خود محبوب سازد، اثر خواستن از آن در برابر تقدير خدا شرك است.

١٢- در شهاب كه پيغمبر ٦ پيغمبر فرمود: دعا اثر ندارد جز از زهر يا چشم زدن در ضوء گفته: در اين سخن اشاره دارد بدان چه زنان عرب دعوى داشتند از بريدن زن و شوهر با وردهائى كه زن رود مرده را بخنده مياورد و فرمود: ورد اثر ندارد جز در چشم زخم كه از چيزى خوشش آيد و خدا دنبال آن آن را دگرگون سازد بر اثر چشم بيننده و خوش آمد او تا دليل شود كه آنچه در دنيا است بقائى ندارد و نعمتش زائل مى‌شود.

و آنچه گفتند كه چشم زن بچيزى نگرد و پرتو ديدش در آن اثر كند پذيرا نيست زيرا، ميدانيم پرتو لطيف در آهن و سنگ اثر نتواند و نه جز آنها بلكه همه اينها كار خداست بر سبيل لطف و آگهى باينكه نعمت دنيا زوال پذير است و دعائى كه در آن نام خدا تعالى يا نام رسولش يا آيه‌اى از قرآنست درمان آنست، و هم از زهر جانوران گزنده كه شد نيست، و جز آنها نيرنگها است كه بوسيله آن مال مردم را ميگيرند.

و مقصود اين نيست كه ورد و دعاى حق درمان دردها نباشد بلكه مقصود اين است كه رقيه در اين دو چيز اثر كامل دارد چنانچه مقصود از قول او ٦ «لا سيف الا ذو الفقار» نفى شمشير كامل است و روايت است كه مردى نزد پيغمبر خدا ٦ آمد و گفت يا رسول اللَّه چه كشيدم از كژدمى كه ديشبم گزيد: فرمود: هلا اگر سر شب گفته بودى «پناه برم بكلمه‌هاى تمام خدا از شر آنچه آفريده» بتو زيانى نداشت و از ابن عباس است كه گفت رسول خدا ٦ بما ياد داد كه بگوئيم براى همه‌