عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٣٩ - بدعت در دين

او پيروى مى‌كردند رأفت و رحمت قرار داديم و رهبانيتى كه از نزد خود ساخته بودند ما بر آنان مقرر نكرده بوديم، ولى [خود آنان آن را] جز براى طلب خشنودى خدا [بر خود واجب نكرده بودند]، اما آنگونه كه بايد حدود همان خودساخته را رعايت نكردند؛ پس پاداش كسانى از آنان را كه ايمان آورده‌اند، عطا كرديم و بسيارى از آنان نافرمانند.

مسئله رهبانيت و پاره‌اى از مسائل ديگر بدعت‌هايى بود كه روحانيون يهودى و مسيحى از پيش خود ساختند و از مقام روحانى خود سوء استفاده نموده، ساخته‌هاى خود را به عنوان برنامه‌هاى الهى به مردم تحميل كردند؛ حملات قرآن مجيد به علماى يهود و نصارى به خاطر بدعت‌گذارى‌ها و كتمان حق و هوى‌پرستى آن‌هاست. در روايات باب علم آمده كه اگر در ميان مسلمانان در هر لباسى كسى دچار بدعت‌گذارى و كتمان حق و هوى‌پرستى گردد، در پيشگاه خداوند از نظر عذاب همان عذاب علماى يهود و نصارى را دارد.

آنچه از دين نيست وقتى به عنوان دين به مردم عرضه شود، بالاترين جنايت صورت گرفته و در حقيقت بايد گفت: بدعت، جنگ با خداست و وزر و وبال عمل به بدعت بر گردن بدعت‌گذار است.

عن أبى جعفر وأبى عبدالله ٨ قال: كل بدعة ضلالة وكل ضلالة سبيلها إلى النار[١].

امام باقر و امام صادق ٨ فرمودند: هر بدعتى گمراهى است و هر گمراهى راهش به سوى آتش است.

[١] -الكافى: ١/ ٥٦، باب البدع والرأى، حديث ٨.