عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٦٦ - پيروى نكردن از غافلان

و اهل غفلت را اهل عذاب و خسران و در صورت عدم بازگشت از اين گناه بزرگ، مستعد خلود در جهنم مى‌داند.

پيروى نكردن از غافلان‌

و اصبر نفسك مع الذين يدعون ربهم بالغداة و العشي يريدون وجهه و لا تعد عيناك عنهم تريد زينة الحياة الدنيا و لا تطع من أغفلنا قلبه عن ذكرنا و اتبع هواه و كان أمره فرطا][١].

با كسانى كه صبح و شام، پروردگارشان را مى‌خوانند در حالى كه همواره خشنودى او را مى‌طلبند، خود را پايدار و شكيبا دار و در طلب زينت و زيور زندگى دنيا ديدگانت [از التفات‌] به آنان [به سوى ثروتمندان‌] برنگردد و از كسى كه دلش را [به سبب كفر و طغيانش‌] از ياد خود غافل كرده‌ايم و از هواى نفسش پيروى كرده و كارش اسراف و زياده‌روى است، اطاعت مكن.

در «تفسير برهان» از على بن ابراهيم روايت است كه اين آيه در برخورد يك متكبر ثروتمند با سلمان نازل شد.

داستان از اين قرار است كه سلمان، پوششى از پشم داشت كه از آن براى سفره و پوشش استفاده مى‌كرد روزى بود به شدت گرم، سلمان در آن پوشش پشمى عرق كرده بود، مردى به نام عيينة بن حصين وارد بر پيامبر ٦ شد، در حالى كه سلمان خدمت حضرت بود. فرياد زد: يا رسول الله! وقتى ما بر تو وارد مى‌شويم اين مرد و هم‌نوعانش را از نزد خود بيرون كن، پس از رفتن ما هركس را مى‌خواهى‌

[١] -كهف( ١٨): ٢٨.