عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦٢ - نياز جامعه به دين و قوانين آن

قانون آسمانى يعنى دين نمودار است.

٨- اين اجراى قوانين دين است كه براى جامعه، مدينه فاضله مى‌سازد و افراد را از حضيض ذلت به اوج عزت مى‌رساند؛ خداوند به جامعه دينى بركت، عزت و رفعت مى‌دهد؛ اسلام يعنى دين خدا، پيروان حقيقى خود را از پستى‌هاى عفن و بدبوى امور غير انسانى نجات داده و آن‌ها را به اوج عزت و فضيلت مى‌رساند و عدالت واقعى را در جامعه تضمين مى‌نمايد.

٩- اجراى مقررات دين، جامعه را از شر استعمار و مظالم و مطامع كفار و بت‌هاى بيجان و جاندارى كه مراكز استعمارى تراشيده‌اند نجات مى‌دهد، حكومت دينى نمونه‌اى بسيار عالى از مدينه فاضله پديد مى‌آورد، در حدى كه افراد آن از هر حيث در امن و امان باشند.

١٠- قانون دين علاوه بر خير دنيا، سعادت ابدى اخروى را براى افراد تضمين مى‌كند، عقيده به نشئه واپسين در حفظ نظم عمومى و مشى افراد در مرز حقوق خودشان بسيار مؤثر است.

١١- دين از مظاهر اصلى تمدن در اجتماع است؛ اگر به پديده‌هاى اجتماعى كه چهره حيات مدنى داشته و دارند، دقت شود، ملاحظه خواهد شد كه در آن‌ها سه عامل منشأ فعاليت بوده وهست و آن سه عامل عبارت‌اند از: علم، فلسفه، دين.

روانشناسان و فلاسفه علم را چنين تعريف كرده‌اند:

علم، عبارت است از نتيجه مساعى منظم دائمى فكر بشر كه از آن‌ها قاعده يا سيستم يا اصل پديد آمده است.

علم از ظاهر اشياء و از خواص صورى آن‌ها تعريف مى‌كند و به حس و تجربه اعتماد دارد، خواص اشياء را از مجراى تجربه بيان مى‌كند و مرز تجربه محسوسات و عوامل آن حواس ظاهره است.