عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٠ - رضا ثمره محبت واقعى

حقيقت جمله امام صادق ٧ درباره فتح قلب روشن گردد.

رضا از مقامات عالى سلوك است؛ يعنى: ماوراى آن مقامى نيست، بلكه آخرين مرحله ورزش اخلاقى و تهذيب نفس است.

سالك همين كه به بركت كشف و شهود از شرك خفى بيرون آمد و به دل و جان موحد شد و خدا را منبع هر خير و بركت شمرد و نيز معتقد شد كه او قادر و قاهر بر همه اشيا و عالم به حاجت هر موجودى است و از غير او از هيچ چيز نبايد ترسيد و نيز به هيچ چيز ديگر نبايد اميدوار باشد، به مقام رضا رسيده است.

البته مقتضى اين عقيده توكل و دل بستن به مولا خواهد بود و هرچه در عالم توحيد محكم‌تر باشد، توكلش بيش‌تر خواهد بود و چون توحيد و توكل حاصل شود بى‌ترديد به مقام رضا واصل خواهد شد و ناچار به داده خدا رضا خواهد داد و از جبين گره خواهد گشود و معتقد خواهد شد كه در طريقت هرچه پيش سالك آيد خير اوست.

رضا ثمره محبت واقعى‌

رضاى به قضاى الهى ثمره محبت كامل به خداست و عبارت است از اين كه قلب بنده در تحت حكم خداوند ساكن باشد و به تقدير اذعان كند و معتقد شود كه خداوند در قسمت خود نسبت به عبد خويش اشتباه نكرده و هيچ‌گاه خطايى بر قلم صنع نرفته و هركه را هرچه داده بجا داده، پس حسد نبرد و به داده خدا اعتراض نكند، بلكه هرچه واقع شود همه را خير بيند و به آن راضى باشد، تا خدا از او راضى باشد.

خوش‌بينى و انبساط خاطر، انشراح صدر و خالى بودن از حرص و حسد، بلند همتى عارف و مناعت طبع و آزادمنشى او- كه غالبا در گفته‌هاى عرفانى عرفاى‌