عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٠٥ - آفت چهارم كبر
|
آنجا كه حريم بىنيازى است |
انديشه ما خيال بازى است |
|
|
حرفى كه رود ز راه تقليد |
خرسندى طبع دان نه توحيد |
|
|
قومى كه زجمله پيش ديدند |
در آينه عكس خويش ديدند |
|
|
همواره بگرد خود تنى تو |
آنگه دم معرفت زنى تو |
|
|
در آينه ديدهاى هوا را |
گويى كه شناختم خدا را |
|
آفت چهارم: كبر
خصلتى است هلاك كننده به يكبارگى خداى تعالى فرمايد:
[أبى و استكبر و كان من الكافرين][١].
سر پيچيد و تكبر ورزيد و از كافران شد.
و اين خصلت چون خصلتهاى ديگر نيست كه آن خصلتها در عمل قدح كند و اين در اصل و در دين و اعتقاد قدح كند.
و چون قوى و غالب آيد تدارك دشوار باشد و كمتر چيزى كه از او پديد آيد چهار آفت است:
يكى: حرمان از حق و معرفت آيات و احكام حق تعالى. چنانچه فرمود:
[سأصرف عن آياتي الذين يتكبرون في الأرض بغير الحق][٢].
به زودى كسانى را كه در روى زمين به ناحق گردنكشى و تكبر مىكنند از [فهم] آياتم بازمىدارم.
هم چنين فرمود:
[١] -بقره( ٢): ٣٤.
[٢] -اعراف( ٧): ١٤٦.