عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٠٣ - معاد در اسلام

و ثروت و حسب ونسب و جمال و مقام را از اعتبار انداخته و به كسى اجازه نمى‌دهد كه به اين امور بر ديگران فخر كرده و بزرگى بفروشد.

ملاك امتياز در اسلام فقط تقوا و پاكى است، كه بايد براى خدا داشته باشد و حق ندارد آن را وسيله برترى‌جويى نسبت به ديگران قرار دهد؛ قرآن در اين خصوص مى‌فرمايد:

[يا أيها الناس إنا خلقناكم من ذكر و أنثى و جعلناكم شعوبا و قبائل لتعارفوا إن أكرمكم عند الله أتقاكم إن الله عليم خبير][١].

اى مردم! ما شما را از يك مرد و زن آفريديم و ملت‌ها و قبيله‌ها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد، بى‌ترديد گرامى‌ترين شما نزد خدا پرهيزكارترين شماست يقينا خدا دانا و آگاه است.

اسلام هيچ فرد و هيچ طايفه‌اى را به خدا و خدا را به هيچ فرد و طائفه اختصاص نمى‌دهد و مى‌گويد: خدا پروردگار همه عالميان است، مقرب و متصل به حق كسى است كه به حضرت او ايمان آورده و دستورهايش را عمل مى‌كند و در تمام برنامه‌هايش پاكى و تقوا را رعايت مى‌نمايد.

اسلام نتيجه دين را، نيكو شدن آدميان و مصون ماندن آنان از بدى‌ها و آلودگى‌ها مى‌داند و دين را به تمام معنى به صلاح بشر دانسته و بى‌دين را آدمى بدبخت و موجودى تباه‌كار مى‌داند.

از خصوصيات ديگر اسلام، احترام شديد به حق و عدالت است؛ اسلام حق و عدالت را درباره تمام بشر محترم شمرده و مسلمان‌ها را در تمام موارد به رعايت حق و عدالت امر نموده و اجازه نداده است كه خشم و غضب درباره جمعى يا

[١] -حجرات( ٤٩): ١٣.