عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٥ - ديدگاه روايت به مراقبان و محاسبان

من آن ذره‌ام در هواى تو نيست‌

وجود و عدم زاحتقارم يكى است‌

زخورشيد لطفت شعاعى بسم‌

كه جز در سعادت نبيند كسم‌

بدى را نگه كن كه كم‌تر كس است‌

گدا را ز شاه التفاتى بس است‌

مرا گر بگيرى به انصاف و داد

بنالم كه عفوت نه اين وعده داد

خدايا به ذلت مران از درم‌

كه صورت نبندد درى ديگرم‌

ور از جهل غائب شدم روز چند

چو باز آمدم در برويم مبند

چه عذر آرم از ننگ تر دامنى‌

مگر عجز پيش آورم اى غنى‌

فقيرم به جرم گناهم مگير

غنى را ترحم بود بر فقير

چرا بايد از ضعف حالم گريست‌

اگر من ضعيفم پناهم قويست‌

خدايا به غفلت شكستيم عهد

چه زور آورد با قضا دست جهد

چه برخيزد از دست تدبير ما

همين نكته بس عذر تقصير ما

خدايا مقصر به كار آمديم‌

تهى‌دست و اميدوار آمديم‌[١]