عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٤ - نسخه شفابخش

تنم مى بلرزد چو ياد آورم‌

مناجات شوريده‌اى در حرم‌

كه مى‌گفت شوريده و دل فكار

الهى ببخش و به ذلم مدار

به لطفم بخوان و مران از درم‌

ندارد به جز آستانت سرم‌

تو دانى كه مسكين و بيچاره‌ام‌

فرو مانده نفس اماره‌ام‌

نمى‌تازد اين نفس سركش چنان‌

كه عقلش تواند گرفتن عنان‌

كه با نفس سركش برآيد به زور

مصاف پلنگان نيايد زمور

به مردان راهت كه راهى بده‌

وزين دشمنانم پناهى بده‌

خدايا به ذات خداونديت‌

به اوصاف بى‌مثل و ماننديت‌

به لبيك حجاج بيت الحرام‌

به مدفون يثرب ٧‌

به تكبير مردان شمشير زن‌

كه مرد دغا را شمارند زن‌

به طاعات پيران آراسته‌

به صدق جوانان نوخاسته‌

كه ما را در آن ورطه يك نفس‌

زننگ دو گفتن به فرياد رس‌

اميد است از آنان كه طاعت كنند

كه بى‌طاعتان را شفاعت كنند

به پاكان كز آلايشم دور دار

وگر زلتى رفت معذور دار

به پيران پشت از عبادت دوتا

زشرم گنه ديده بر پشت پا

كه چشمم ز روى سعادت مبند

زبانم به وقت شهادت مبند

چراغ يقينم فرا راه دار

ز بد كردنم دست كوتاه دار

بگردان زناديدنى ديده‌ام‌

مده دست بر ناپسنديده‌ام‌