عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٢٤ - نبوت

بگو: خداى يكتاست. بگو: آيا سرپرستان و معبودانى به جاى او انتخاب كرده‌ايد كه اختيار هيچ سود و زيانى را براى خودشان ندارند [چه رسد براى شما؟] بگو: آيا نابينا و بينا يكسانند يا تاريكى و نور برابرند؟ يا آنان شريكانى براى خدا قرار دادند [به خيال آن كه‌] مانند آفرينش خدا چيزى آفريده‌اند، آن گاه آفريده خدا و آفريده شريكان بر آنان مشتبه شده؟ بگو:

آفريننده همه چيز فقط خداست و تنها او يكتاى پيروز است.

نبوت‌

در بسيارى از آيات خوانديد كه خداوند يكتا خدايى است عالم، حكيم، مالك و مربى. با توجه به اين اوصاف نمى‌توان عالم و آدم را عبث و بيهوده دانست، بايد از خلقت عالم و آدم مقصودى حكيمانه و عادلانه در كار باشد و با دقت در اين واقعيت نتيجه مى‌گيريم كه مقصود حق از عالم وآدم تكامل و رشد است و همان‌طورى كه خداى بزرگ تمام موجودات جهان را لباس هستى و تحقق پوشانده، بايد راه رشد و هدايت را نيز در اختيار موجودات بگذارد.

در قرآن و سنت و نيز در تحقيقاتى كه بر محور قرآن و سنت انجام گرفته و نظام عالم و حيات آدم هم نشان مى‌دهد، راه رشد براى جهان منحصر به اتصال جهان به هدايت تكوينى و براى انسان علاوه بر هدايت تكوينى موقوف به هدايت تشريعى است.

هدايت تشريعى يعنى راهنمايى بندگان در تمام شؤون حيات، به برنامه‌هايى كه به خير دنيا و آخرت آنان است و چون خدا ديده نمى‌شود و بندگان در اين زمينه به طور مستقيم راهى به حضرتش ندارند، به ناچار شايستگان از عباد حق و تربيت‌شدگان حضرت مولا كه داراى مقام عصمت و برترى عقل و علم و عمل‌