عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٧ - معناى دين

[ودينه عن البدعة]

معناى دين‌

دين در لغت داراى معانى گوناگونى است و معناى آن در اين جمله، عبارت از پيوند قلبى انسان با خداى مهربان و مجموعه قوانينى است كه بر مبناى مصلحت انسان در همه جوانب حيات تنظيم شده است.

هركس با حضرت دوست و شؤون جناب او و هرچه در رابطه با اوست- كه نبوت و قيامت و ملائكه و كتاب است- پيوند قلبى داشته باشد و به اين واقعيت‌ها ايمان داشته باشد و براساس اين ايمان به تمام قوانينى كه از طرف حق و پيامبر ٦ ارائه شده عمل كند، مؤمن است.

دين واقعى در حيات، به منزله جان براى جسم است، دين در زندگى انسان در رأس تمام ضرورت‌ها قرار دارد؛ دين تنها عامل شكوفايى استعدادهاى معنوى و روحى انسان است؛ اگر دين نباشد، براى انسان ارزشى نخواهد بود؛ دين ضامن سعادت دنيا و آخرت انسان و تأمين كننده خير دنيا و آخرت است.

هزاران مكتب عقلى و منطقى، در زندگى بشر قدرت ايفاى نقش دين را ندارند و اين ناتوانى مكتب‌ها، براى بشر ثابت شده و هيچ انسان با انصافى در اين زمينه انكار ندارد.

مى‌گويند: عقل و وجدان، مى‌توانند به جاى دين در همه امور هادى انسان‌