عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٠٢ - معاد در اسلام

ديگرى درمى‌آيند و پس از به هم خوردن وضع كنونى جهان، براى آدميان روزى برپا مى‌شود به نام روز جزا كه همگى در معرض حساب بزرگ و دقيق الهى- كه چيزى از علمش مخفى نمى‌ماند- قرار مى‌گيرند و پاداش يا كيفر اعمال نيك و بد خود را بى‌كم و زياد دريافت مى‌كنند؛ قرآن مجيد اين موضوع مهم را با تمام جوانبش در هزار و سيصد آيه بيان مى‌كند.

اسلام، علت ثواب و عقاب و رستگارى و تباهى را فقط اعمال خود مردم مى‌داند، بى‌آن كه در اين مسئله كم و زيادى رخ دهد؛ قرآن در اين زمينه مى‌فرمايد:

[قل أ غير الله أبغي ربا و هو رب كل شي‌ء و لا تكسب كل نفس إلا عليها و لا تزر وازرة وزر أخرى ثم إلى ربكم مرجعكم فينبئكم بما كنتم فيه تختلفون‌][١].

بگو: آيا جز خدا پروردگارى بجويم در حالى كه او پروردگار هر چيزى است؟! و هيچ كس جز به زيان خود [عمل زشتى‌] مرتكب نمى‌شود و هيچ سنگين بارى بار گناه ديگرى را بر نمى‌دارد؛ سپس بازگشت همه شما به سوى پروردگارتان خواهد بود، پس شما را به [حقانيت‌] آنچه درباره آن [با مردم مؤمن‌] اختلاف مى‌كرديد، آگاه مى‌كند.

قرآن مجيد وسيله نجات را در قيامت دو چيز مى‌داند: ايمان و عمل صالح، كه در آيات متعددى به آن اشاره شده است: آن‌هايى كه با ايمان باشند و كار نيك كنند، مستحق آمرزش و اهل نجات‌اند.

از خصوصيات مهم ديگر اسلام الغاء امتيازات اعتبارى و مادى است، دين اسلام ميزان برترى را فقط نيكى ذات و صفات عالى نفسانى قرار داده و رنگ و نژاد

[١] -انعام( ٦): ١٦٤.