عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٢٨ - محتواى وحى

امام باقر ٧ در باب رهبرى و امامت مى‌فرمايد:

در اسلام براى هيچ چيزى همانند رهبرى فرياد نشده است‌[١] و در روايات زيادى آمده كه مسلمان گرچه تا پايان عالم بين ركن و مقام تمام روزها را روزه بدارد و شب‌ها را به عبادت قيام كند، اگر با تكيه به ولايت و رهبرى امام منصوب از جانب خدا و پيامبر نباشد قبول نيست‌[٢].

شيعه مسئله رهبرى و جانشينى اميرالمؤمنين را كه از جانب خدا و پيامبر منصوب به امامت شد در كتاب‌هاى گرانبهايش با تكيه به آيات و روايات بى‌شمارى كه ازاهل سنت نقل كرده اثبات مى‌كند، كتاب‌هايى همانند «الفين» علامه حلى، «عبقات» ميرحامد حسين، «الغدير» علامه امينى، «المراجعات» شرف الدين و كتاب «شيعه سؤال مى‌كند»، در زمينه اثبات رهبرى اميرالمؤمنين ٧ آن چنان با برهان و دليل داد سخن داده‌اند كه براى كسى از مسلمانان جاى شك و ترديد در اين زمينه باقى نگذاشته‌اند.

بايد گفت كه امامت همان تجلى نبوت است و بدون اتصال به امام معصوم اتصال به پيامبر ٦ و خدا امكان ندارد.

محتواى وحى‌

در آياتى كه در بخش نبوت گذشت، خوانديد كه انبيا الهى وظيفه داشتند، براى تأمين خير دنيا و آخرت مردم، مسائل الهى را در بين مردم تبليغ كرده و به آنان تعليم دهند و زمينه عمل به احكام حضرت حق را فراهم نمايند؛ در اين‌جا لازم است به گوشه‌اى از محتواى وحى كه در قرآن و سنت منعكس است اشاره شود:

[١] -الكافى: ٢/ ١٨، باب دعائم الاسلام، حديث ١.

[٢] -وسائل الشيعة: ١/ ١١٨، باب بطلان العبادة بدون ولاية الائمه : و اعتقاد امامتهم.