عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٦ - بيان دو طريق براى ايجاد رضايت

هيچ‌گونه داروى تلخ طبيعت روگردان نمى‌باشد و شخص بازرگان براى سود تجارت خود تمام خطرات دريا و صحرا را بر خود هموار مى‌سازد و بالاخره كار خود را به خدا كه بيناى به بندگان است تفويض نمايد.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد: اخلاق نبى اكرم ٦ اين نبود كه هرگاه چيزى از او گرفته شود، بگويد اگر غير از اين‌طور مى‌شد، بهتر بود.

يعنى حضرتش در برابر هرگونه قضاى الهى تسليم بود و چون و چرايى نداشت، وفتح القلب فى الرضا عن الله.

بيان دو طريق براى ايجاد رضايت‌

آرى، دوستى محبوب كارى مى‌كند كه انسان در برابر تمام خواسته‌ها و افعال او راضى باشد و دم از اعتراض نزند و اين معنى از دو راه متصور است.

يكى آن كه به كلى نيروى احساس درد را در خود خنثى نمايد، چنان كه جاى دردخيز را در خود مشاهده كند ولى ناراحت نگردد، جراحت را بر بدنش احساس كند اما از درد خبردار نشود، بهترين نمونه‌اش مرد مبارزى است كه در ميدان كارزار در حالى كه به تمام معنى خشمگين شده، يا ترسى بر او وارد گرديده، مجروح مى‌شود و او از اين جراحت خبردار نمى‌گردد، ولى وقتى بدن خود را خونين ديد، متوجه مى‌شود كه جراحتى بر بدنش وارد آمده، بالاتر از اين آدمى كه براى انجام كار قريب الفوتى كه با عجله مى‌دود، تصادفا خارى به پايش فرو مى‌رود و او از آنجا كه تمام فكرش متوجه انجام كار است از خار و سوزش آن خبر نمى‌شود!!

علت اين معنا آن است كه قلب آدمى وقتى مستغرق به امرى است از غير آن غافل است.

هم چنين شخص عاشقى كه اصولا كليه هم و غم خود را مصروف مشاهده‌