عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧٠ - عذاب الهى به خاطر غفلت

دادى است و اين نابودى، معلول هواپرستى انسان و متابعت او از شياطين درونى و برونى است. هنگامى كه انسان در تمام شؤون حيات، دچار افراط و تفريط شد و از جاده اعتدال و صراط مستقيم بيرون رفت و جز حاكميت طاغوت و شهوت و شكم و مال و منال و دنيا و ماديت چيزى را قبول نكرد، مشاهده آيات و آثار الهى و شنيدن كلمات حق از زبان انبيا و امامان نفعى به حال او ندارد و همين است معناى: [لهم قلوب لا يفقهون بها] و چنين انسان‌هايى از چهارپايان گمراه‌تر و در حقيقت اهل غفلت‌اند؛ غفلتى كه علت هلاك آنان و موجب قرار گرفتنشان در عذاب دوزخ قيامت است.

انسان اگر با اتصال به وحى و اجراى دستورات الهى، از بند ماده‌پرستى آزاد گردد و از مرض خطرناك غفلت برهد و زندگى خود را بر بيدارى و هشيارى و توجه بنا نهد، از تمام موجودات عالم برتر مى‌گردد.

عبدالله بن سنان مى‌گويد:

از حضرت صادق ٧ پرسيدم: ملائكه بالاترند يا بنى‌آدم؟ فرمود: اميرالمؤمنين على بن ابى‌طالب ٧ مى‌گفت: خداوند در ملائكه عقل بدون شهوت قرار داده و در حيوانات شهوت بدون عقل گذاشت و در بنى‌آدم عقل و شهوت قرار داد؛ كسى كه عقلش بر شهوتش حاكم شود از ملائكه بهتر است و كسى كه شهوتش بر عقلش غلبه كند از بهائم بدتر است‌[١].

عذاب الهى به خاطر غفلت‌

إن الذين لا يرجون لقاءنا و رضوا بالحياة الدنيا و اطمأنوا بها و الذين هم‌

[١] -علل الشرايع: ١/ ٤، باب ٦، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٥٧/ ٢٩٩، باب ٣٩، حديث ٥.