عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧١ - عذاب الهى به خاطر غفلت

عن آياتنا غافلون\* أولئك مأواهم النار بما كانوا يكسبون‌][١].

مسلما كسانى كه ديدار [قيامت‌] ما [و محاسبه شدن اعمالشان‌] را اميد ندارند و به زندگى دنيا خشنود شده‌اند و به آن آرام يافته‌اند و آنان كه از آيات ما بى‌خبرند.\* آنانند كه به كيفر گناهانى كه همواره مرتكب مى‌شدند، جايگاهشان آتش است.

اميد به لقاى حق- با توجه به آيات قرآن- عبارت است از: ايمان و يقين نسبت به عالم آخرت. بدون شك كسى كه به انكار قيامت برخيزد، به انكار حساب و جزا و بهشت و جهنم و امر و نهى حق و در نتيجه به انكار وحى و نبوت و آنچه متفرع بر رسالت انبيا است برخاسته است!!

در انكار قيامت است كه تمام همت انسان متوجه حيات مادى محض گشته و جز به زندگى اين دنيا نمى‌انديشد.

ما مى‌دانيم كه هر موجودى فطرتا بقا و سعادت خود را مى‌خواهد، انسان كه امتيازات زيادى بر ساير موجودات دارد، به طريق اولى خواهان سعادت و بقاء است.

اگر دلش منور به نور ايمان و يقين باشد، خواستار سعادت دنيا و آخرت است، اما اگر جز حيات دنيا، قائل به زندگى ديگرى نباشد، تمام همت و اراده‌اش به اين حيات محدود تعلق خواهد گرفت و از آخرت، خود را بى‌نياز دانسته دل به دنيا خوش خواهد كرد.

اين گونه برداشت از زندگى و تصور حيات انسانى، معلول غفلت از آيات خداست.

[١] -يونس( ١٠): ٧- ٨.