عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٤٣ - جايگاه مال حلال در اسلام

انبياى بزرگ الهى، امامان معصوم، عارفان بيدار دل، عاشقان شيفته، قبل از انجام هر كار، توجه فوق العاده‌اى به مال و به خصوص خوراك خود مبذول مى‌داشتند و حتى در مسئله مال و خوراك حلال، در حد ضرورت قناعت مى‌كردند.

ساختمان وجود انسان، محصول خوراك اوست و آنچه را انجام مى‌دهد، اكثرا در ارتباط با مال است؛ روى اين حساب عباد حق بايد پيش از هر چيز به مسئله مال و خوراك دقت كنند!!

عباد شايسته حق، مال را جز يك وسيله چيزى نمى‌ديدند و از اين وسيله فقط براى رسيدن به مقام قرب و كسب رضاى محبوب استفاده مى‌كردند.

محبت اولياى حق به مال، محبت سطحى بود و برخوردشان در مسئله مال برخوردى عادى و معمولى و نسبت به مال با چشمى عادى مى‌نگريستند و هميشه از روى آوردن مال به خود وحشت داشتند و به محض به دست آوردن مال، براى خود و اهل و عيالشان به اندازه لازم و بلكه به مقدار ضرورت برمى‌داشتند و بقيه آن را در همان راهى كه معشوق از آنان مى‌خواست صرف مى‌كردند.

شما پيغمبر و امام و عاشقى از عاشقان حق و عارفى از عرفاى واقعى را نخواهيد ديد كه در وصيت خودشان براى بعد از مرگشان نسبت به مال سفارشى داشته باشند؛ زيرا آن بزرگواران در عين اين كه براى اداره امور زندگى خود و اهل و عيالشان به اندازه لازم كوشش مى‌كردند و گاهى مال فراوانى از طريق كشاورزى، دام‌دارى، تجارت، صنعت، به دست مى‌آوردند پس از مخارج عادى روزمره بقيه آن را با خداوند عزيز از طريق صدقه، انفاق، دستگيرى از يتيم و مسكين و ابن سبيل و صرف در كارهاى خير، معامله مى‌كردند.

با ديد پاك و مستقيمى كه اولياى الهى به مال داشتند، هميشه از عوارض منفى‌