عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٨ - خطر عالمان بى عمل

همه و همه محصول دانش است.

دانش، عامل رشد مغز، صفاى جان، بيدارى روح و حيات قلب است، هر دانشى در زندگى مفيد باشد، طبيعتا فراگيرى آن واجب است و به كار بستنش واجب‌تر.

علم و معلم و متعلم در هر مكتب و مذهبى احترام دارند و در مكتب اسلام بيش از همه مكاتب براى علم و معلم و دانش آموز احترام و ارزش مى‌بينيم.

فرصت‌هايى كه براى انسان هست و مى‌تواند آن را صرف تحصيل علم كند، اگر نكند عين خيانت است.

علم، علت بروز استعدادها و ظهور آثار اعجاب‌انگيز از وجود انسان است، جامعه آگاه معمولا از خطرات بسيارى در امان است و طبيعتا راه مبارزه با بسيارى از عوامل ضرر به روى او باز است.

علم، خورشيد زندگى است، دانش فروغ پربهاى حيات است، علم شيرين‌ترين ميوه‌اى است كه انسان از نخستين روز خلقت تاكنون چشيده است.

گاو و خر از راه نوش فربه مى‌شوند، ولى آدمى از راه گوش فربه مى‌گردد. اگر زندگى را هم چون يك ساختمان فرض كنيم، پايه اساسى و اصولى آن علم است.

خطر عالمان بى عمل‌

تمام اين ارزش‌ها و آثار و قدر و قيمت‌ها براى علم و براى عالم وقتى است كه در مسير صحيح قرار داشته باشد، عالم كه ظرف علم است، اگر داراى باطن آلوده و روح پليد و كدورت قلب و ظلمت روان باشد، علمش در كجا مصرف خواهد شد؟

يك انسان شرير، يك آدم بى‌تربيت، يك موجود پست، يك بشر بى‌نور، به‌