عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٨ - معناى عرفانى دين

ابراهيم خليل را بين چه مى‌گويد: از بت‌پرستى شكايت مى‌كند كه:

[و اجنبني و بني أن نعبد الأصنام‌][١].

و من و فرزندانم را از پرستش بت‌ها دور بدار.

از آن مى‌ترسيد كه مبادا مشرك شود:

[و ما كان من المشركين‌][٢].

و او هرگز از مشركان نبود.

او را برى كردند ازنفس و هوى‌پرستى تا شكر كرد كه:

[إني وجهت وجهي للذي فطر السماوات و الأرض حنيفا و ما أنا من المشركين‌][٣].

من به دور از انحراف و با قلبى حق‌گرا همه وجودم را به سوى كسى كه آسمان‌ها و زمين را آفريد، متوجه كردم و از مشركان نيستم.

چون تسليم حق شد، او را حنيفا مسلما درست آمد.

دريغا كه خداى تعالى همه اهل اسلام را با خود مى‌خواند كه:

[و من أحسن قولا ممن دعا إلى الله و عمل صالحا و قال إنني من المسلمين‌][٤].

و خوش گفتارتر از كسى كه به سوى خدا دعوت كند و كار شايسته انجام دهد و گويد: من از تسليم شدگان [در برابر فرمان‌ها و احكام خدا] هستم، كيست؟

[١] -ابراهيم( ١٤): ٣٥.

[٢] -بقره( ٢): ١٣٥.

[٣] -انعام( ٦): ٧٩.

[٤] -فصلت( ٤١): ٣٣.