سى‌ام‌ هر گاه كسى كارى كند كه گوشهاى كسى كر شود و چيزى نشنود به شرطى كه مأيوس شوند از شنيدن او خونبهاى او را بايد داد و اگر از شنيدن او مأيوس نشوند بلكه ممكن باشد كه بعد از مدّتى بشنود انتظار بايد كشيد.

سى و يكم‌ هر گاه كسى كارى كند كه هر دو چشم كسى چيزى نبيند خواه حدقه بحال خود باشد و خواه نباشد ضامن خونبهاى اوست.

سى و دوّم‌ هر گاه كسى كارى كند كه هيچ بويى را نشنود ضامن خونبهاى اوست و اعتبار حال او به بويهاى خوش و بد مى‌توان كرد و اگر به اين‌ها معلوم نشود به قسامه عمل كنند و در بعضى احاديث وارد شده كه حضرت امير المؤمنين على ٧ فرموده كه لتّه‌اى را بسوزند و پيش دماغ او برند اگر چشم او پر آب شود دروغ مى‌گويد و الّا راست است.

سى و سيّم‌ آن كه كسى كارى كند كه ذائقه شخصى برطرف شود ضامن خونبهاى اوست بقول بعضى از مجتهدين.

سى و چهارم‌ آن كه كسى كارى كند كه شخصى در حال جماع منى او به دشوارى بيرون آيد.

سى و پنجم‌ آن كه كسى كارى كند كه زن او حامله نشود.

سى و ششم‌ آن كه كسى كارى كند كه هميشه بول از شخصى آيد و منقطع نشود بر قول بعضى از مجتهدين.

سى و هفتم‌ آن كه كسى كارى كند كه شخصى حرف نتواند زد و زبان داشته باشد و اگر چه بعضى از حروف را تواند گفت و بعضى را نتواند گفت قياس بر بيست و هشت حرف بايد كرد.

سى و هشتم‌ آن كه كسى هر دو استخوانى كه دندانهاى آدمى بر آن نشسته و گوشت روييده بكشند هر گاه دندانها با آن نباشد.

سى و نهم‌ آن كه كسى كردن شخصى را بشكند و هم چنان كج بماند.

چهلم‌ آن كه كسى كارى كند كه چيزى به گلوى شخصى فرو نرود.

چهل و يكم‌ آن كه كسى هر دو دست كسى را از بند دست كه آن را زند گويند ببرد.

چهل و دوّم‌ آن كه كسى در استخوان دست كسى را كه ذراع گويند تا مرفق جدا كند.

چهل و سيّم‌ آن كه كسى هر دو بازوى كسى را تا دوش جدا از دست ببرد.

چهل و چهارم‌ آن كه كسى پشت شخصى را بشكند و همين حكم دارد اگر كسى را كوژپشت كند به حيثيّتى كه قادر بر نشستن باشد.

چهل و پنجم‌ آن كه كسى زخمى بر ديگرى زند چنانكه مغزى كه در مهرهاى پشت است بريده شود.

چهل و ششم‌ آن كه كسى هر دو پستان مرد يا زن را ببرد و همين حكم دارد بريدن سرهاى پستان ايشان بقول بعضى.

چهل و هفتم‌ كسى ذكر كسى را از بيخ يا از حشفه ببرد و اگر چه عنّى باشد.

چهل و هشتم‌ آن كه شخصى خصيه كسى را ببرد.

چهل و نهم‌ آن كه كسى هر دو طرف فرج زنى را ببرد خواه صحيحه باشد آن زن و خواه علّت‌دار چون رتقا و خواه بكر باشد و خواه غير بكر و خواه كوچك‌