: اوّل‌ واقع گردانيدن لعان در حضور امام يا حضور كسى كه امام او را نصب كرده باشد جهت حكم كردن ميان خلايق يا جهت لعان كردن بخصوص و اگر شوهر و زن‌[١] در لعان كردن به حضور يكى از مجتهدين راضى شوند جايز است اگر چه امام يا نايب امام موجود باشند.

دوّم‌ آن كه شهادت را به طريقى كه مذكور شد بگويند پس اگر به جاى اشهد احلف يا اقسم يا شهدت باللَّه بگويد لعان واقع نمى‌شود.

سيّم‌ آن كه لفظ اللَّه را بگويد پس اگر آن را به رحمن يا رحيم بدل كند لعان نيست و هم چنين اگر بعضى از كلمات آن را بگويد و بعضى را نگويد.

چهارم‌ آن كه لفظ لعن و غضب را به لفظى كه دلالت بر معنى آنها كند بدل نكند پس اگر چنان كند لعان واقع نمى‌شود.

پنجم‌ آن كه در هر مرتبه كه مرد شهادت را ذكر مى‌كند بايد كه بگويد كه فرزندى كه ازين زن بهم رسيده از من نيست امّا بر زن ذكر خلاف آن لازم نيست.

ششم‌ آن كه لفظ صدق و كذب را به طريقى كه مذكور شد بگويند پس اگر گويند كه انّي صادق يا كاذب يا مانند آنها و لام تاكيد را بر آن داخل نسازند لعان واقع نمى‌شود.

هفتم‌ آن كه آن چه مذكور شد از شهادت و لعن و غضب بلفظ عربى بگويند با قدرت و اگر عاجز باشند غير عربى نيز جايز است و در اين صورت حاكم شرع را دو مرد عادل لازمست كه زبان غير عربى را داند و يك عادل را كافى نيست.

هشتم‌ ترتيب به طريقى كه مذكور شد بانكه شوهر اوّل چهار مرتبه ابتدا به شهادت كند آن‌گاه لعن كند بعد از آن زن چهار مرتبه ابتدا به شهادت كند آن‌گاه به غضب.

نهم‌ آن كه شوهر و زن هر دو در وقت ذكر شهادت و لعن و غضب مى‌بايد كه ايستاده باشند و بعضى از مجتهدين برآنند كه شوهر در حال ذكر شهادت و لعن مى‌بايد كه ايستاده باشد اگر چه زن در آن حال نشسته باشد و زن نيز در حالت ذكر شهادت و غضب مى‌بايد كه ايستاده باشد اگر چه شوهر در آن حال نشسته باشد.

دهم‌ مشخّص ساختن زن بانكه نام او را ذكر كند و نام پدر او را يا او را به نوعى وصف كند كه احتمال غير او نداشته باشد يا آن كه اشارت كند به او پس اگر زن‌

[١] محتاج به مراجعه است صدر دام ظلّه العالى