يا قَوْمِ إِنِّي بَرِي‌ءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً مسلما وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌ إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا من‌ الْمُسْلِمِينَ‌ اللَّهمّ منك و لك بسم اللَّه و اللَّه أكبر.

آن‌گاه نام طفل را ببرد و گوسفند را ذبح كند.

هفدهم‌ آن كه اعضاى آن گوسفند يا شتر را از هم جدا كنند چه شكستن استخوانهاى آن مكروهست.

هجدهم‌ عقيقه كردن طفل بعد از بالغ شدن به جهت خود اگر داند كه پدر عقيقه او نكرده است.

نوزدهم‌ مبارك باد گفتن كسى را كه فرزندى بهم رسيده باشد براى او.

بيستم‌ خوردن به زن حامله را چه در حديث آمده كه هر زن حامله كه به بخورد طفل او خوبروى و خوش طبع باشد.

بيست و يكم‌ خرما خوردن زن حامله در وقت ديدن نفاس چه از حضرت امير المؤمنين ٧ منقولست كه فرزند او در اين حالت از حكما گردد و در بعضى احاديث وارد شده كه اگر رطب خورد فرزند او حكيم شود.

بيست و دوّم‌ پيچيدن طفل به خرقه سفيد

و امّا آن‌

شش امر مكروه‌

اوّل‌ كنيت كردن ابو القاسم طفلى را كه نام او محمّد كرده باشند و بعضى از مجتهدين اين را حرام مى‌دانند.

دوّم‌ نام طفل را حكيم يا خالد يا حارث يا ضرار يا مالك كردن.

سيّم‌ كنيت طفل را ابو حكيم يا ابو مالك يا ابو عيسى كردن.

چهارم‌ موى سر طفل را اندكى تراشيدن و اندكى گذاشتن.

پنجم‌ از گوشت عقيقه پدر و مادر و جماعتى كه عيال ايشان باشند خوردن.

ششم‌ استخوان گوسفند يا شتر عقيقه را شكستن بلكه اعضاى آن را جدا نبايد كرد.

فصل پنجم در بيان شير دادن طفل‌

و محافظت كردن او و دايه گرفتن به جهت او بدان كه چهارده امر بشير دادن طفل و محافظت كردن او و دايه او تعلّق دارد دو امر از آن واجب است و شش امر سنّت و شش امر مكروه امّا

دو امر واجب‌

اوّل‌ آن كه مادر طفل شيرى كه اوّل مرتبه از پستان او بعد از زاييدن بيرون مى‌آيد بخورد طفل دهد چه اگر آن طفل آن شير را نخورد زنده نمى‌ماند.

دوّم‌ اجرت آن شير بر پدر از مال خود واجب است به مادر دهد امّا اجرت شير دادن در مدّت دو سال از مال طفل بايد داد و اگر طفل مال نداشته باشد بر پدر واجبست‌

و امّا

شش امر سنّت‌

اوّل‌ آن كه شير دهنده مادر باشد چه بهترين‌