آن كه در حالت اختيار بايد كه قتال در وقت زوال آفتاب يا بعد از گذاردن نماز ظهر و عصر باشد چرا كه در آن وقت درهاى آسمان گشاده است و فتح و نصرت و رحمت نازل مى‌شود و نزديك به شب است و كشتن كمتر بوقوع مى‌آيد و اگر كسى از جنك مسلمان بگريزد خلاص مى‌شود.

سيّم‌ آن كه امام در راه رفتن لشكر را به تعجيل نبرد بلكه به مدارا برد.

چهارم‌ آن كه با صاحب تدبير آن لشكر مشورت نمايد.

پنجم‌ آن كه اختيار منزل جائى نمايد كه آب و علف در آن بسيار باشد.

ششم‌ آن كه اگر چاروائى از لشكرى مانده شود و چارواى ديگر نداشته باشد كه بار خود را بردارد امام بار او را بر چارواى خود بردارد و جايز است قتال كردن بهر نوع كه فتح در آن ممكن باشد چون خراب كردن منازل و قلاع كافران و سنگ انداختن به منجنيق بر ايشان و منع كردن از تردّد قافله بسوى ايشان و كشتن ايشان اگر چه در ميان ايشان زنان و اطفال و پيران و اسيران مسلمانان كشته شوند و به آتش سوزانيدن ايشان و بريدن درختان ايشان و منع كردن آب از ايشان به احتياج جايز است و در روايتى از حضرت امير المؤمنين ٧ وارد شده كه منع كردن آب حلال نيست و بعضى از مجتهدين روايت مذكور را حمل بر آن كرده‌اند كه زهر در آب ايشان ريختن بى‌احتياج حلال نيست‌

و امّا آن‌

هشت امرى كه مكروهست‌

اوّل‌ بدست خود پدر كافر خود را كشتن.

دويّم‌ شبيخون بر اعدا بردن بغير حاجت.

سيّم‌ پيش از زوال قتال كردن بغير حاجت.

چهارم‌ چارواهاى خود را پى كردن بى‌مصلحتى اگر چه از رفتن بازمانده باشند و با مصلحت كشتن بهتر است امّا پى كردن چارواهاى كافران جايز است چه آن سبب ضعف ايشان مى‌شود.

پنجم‌ مبارزت نمودن در صف بى‌اذن امام و بعضى از مجتهدين اين را حرام مى‌دانند.

ششم‌ نگاهداشتن اسير جهت كشتن و چيزى به او ندادن تا آن كه بميرد و در حديث وارد شده كه حضرت رسالت پناهى ٦ هيچ كس را بدين طريق نكشته مگر عقبة بن ابى معيط را.

هفتم‌ هر گاه فتح بغير خراب كردن قلاع و منازل ايشان ممكن باشد خراب كردن آنها و آب برايشان سر دادن و ايشان را به آتش سوختن و درختان ايشان را بريدن خصوصا درخت خرما بى‌احتياج مكروهست.

هشتم‌ كشتن چارواهاى ايشان بعد از آن كه جنك تمام شده باشد امّا در حال جنك جايز است چنانچه گذشت‌

فصل پنجم در امان دادن كفّار

بدان كه آحاد مسلمانان را جايز است‌