دوّم‌ اذان در گوش راست او گفتن و اقامت در گوش چپ او چه از حضرت امام بحقّ ناطق امام جعفر صادق ٧ منقولست كه مكروهى بعد از آن به طفل نمى‌رسد و از ترس مرض امّ صبيان محفوظ مى‌ماند و شيطان برو دست نمى‌يابد.

سيّم‌ خاك كربلا على ساكنها التّحيّة و الثّناء به كام طفل ماليدن و اگر خاك كربلا نباشد از آب دجله فرات و اگر آن نيز نباشد آب شيرين و اگر آن نيز نباشد خرما يا عسل در آب ريختن تا شيرين شود و به كام او ماليدن و هم چنين سنّت است كه خرما را بخايند و به كام طفل بمالند.

چهارم‌ تراشيدن موى سر طفل در روز هفتم از ولادت.

پنجم‌ تصدّق كردن بوزن موى سر او طلا يا نقره.

ششم‌ نام گذاشتن بر آن طفل در روز و بهترين نامها آنست كه محمّد يا احمد يا على يا حسن يا حسين يا جعفر يا طالب يا چيزى كه در آن بندگى خداى تعالى باشد چون عبد اللَّه و غيره اگر مولود پسر باشد نام گذارند و اگر دختر باشد فاطمه نام كنند چه در حديث آمده كه مفلسى به خانه داخل نمى‌شود كه در آن نام محمّد و احمد و على و حسن و حسين و جعفر و طالب و عبد اللَّه و فاطمه باشد.

هفتم‌ كنيت و لقب بر طفل گذاشتن.

هشتم‌ ختنه كردن طفل در روز هفتم از ولادت او.

نهم‌ سوراخ كردن گوش راست طفل را در پائين و گوش چپ را در بالا.

دهم‌ عقيقه كردن جهت طفل در روز هفتم يعنى گوسفند يا شتر كشتن و دادن قيمت آن مجزى نيست و اگر طفل پيش از پيشين در روز هفتم از ولادت بميرد عقيقه او ساقط مى‌شود.

يازدهم‌ آن كه گوسفند يا شترى كه به واسطه عقيقه طفل مى‌كشد بايد كه اگر فرزند پسر باشد گوسفند و شتر نر بكشد و اگر دختر باشد ماده.

دوازدهم‌ آن كه مى‌بايد كه در آن گوسفند صفتهايى كه در گوسفند قربانى شرطست باشد يعنى شاخ اندرونى شكسته و كور و لنگ و لاغر نباشد.

سيزدهم‌ آن كه چهار يك گوسفند يا شتر را به زنى كه طفل را زايانيده باشد دهند و اگر آن زن نباشد به مادر طفل دهند كه تصدّق كند.

چهاردهم‌ آن كه گوشت آن را بپزند يا از آن طعامى سازند و به درويشان دهند و اقل آن ده درويش را طعام دادنست.

پانزدهم‌ آن كه عقيقه كردن و موى سر تراشيدن در يك‌