شرط هشتم آن كه بيمار نباشد و اگر در اين صورتها كه از رفتن به جنگ عاجز باشد امّا قدرت داشته باشد كه كسى را به اجرت بگيرد آيا واجبست بر او كه كسى را به اجرت بگيرد يا نه مجتهدين را در اين دو قولست.

شرط نهم آن كه قادر باشد بر نفقه‌ جهت خود در سفر و عيال خود در حضر.

شرط دهم آن كه قادر باشد بر چاروائى‌[٢] كه برو سوار شود پس اگر يافت نشود واجب نيست خواه مسافت دور باشد و خواه نزديك و بعضى از مجتهدين گفته‌اند كه اگر مسافت هشت فرسخ است قدرت بر چاروا نيز شرطست و اگر كسى نفقه و راحله به كسى دهد تا آن كه جنك كند در اين صورت واجبست به جنگ رفتن امّا اگر به اجرت بگيرد واجب نيست قبول كردن.

شرط يازدهم آن كه قرض‌دارى نباشد كه وعده او رسيده باشد و صاحب قرض مطالبه نمايد و قدرت بر دادن آن داشته باشد چه در اين صورت به جنگ رفتن او جايز نيست مگر آن كه قرض را ادا كند يا ضامنى و رهنى به قرض خواه دهد و او را راضى گ‌رداند و اگر او را امام باسم طلبيده باشد واجبست كه به جنگ رود اگر چه قرض‌خواه اذن ندهد امّا سنّت است كه متعرّض جاهائى كه كمان كشته شدن داشته باشد نشود يعنى پيش صف نايستد و مبارز نطلبد و اگر وعده قرض‌خواه نرسيده باشد يا رسيده باشد و قادر بر دادن نباشد مجتهدين را در اين دو قولست اصحّ آنست كه در اين هر دو صورت قرض‌خواه را منع نمى‌رسد.

شرط دوازدهم رضاى والدين‌ پس اگر بشخصه امام كسى را نطلبيده باشد بدون رضاى پدر و مادر به جنگ نمى‌تواند رفت و هر گاه اين دوازده شرط بهم رسد واجبست در حالت حضور امام كه خود به جنگ رود يا كسى را به اجرت بگيرد كه عوض او به جنگ رود مگر آن كه امام او را باسم طلبيده باشد كه در اين صورت نايب نمى‌تواند فرستاد چنانچه سابقا مذكور شد و هر گاه عاجز شود مثل آن كه بيمار شود مخيّر است در بر گرديدن خواه هر دو لشكر به يك ديگر رسيده باشند و خواه نرسيده باشند امّا اگر عذر غير بيمارى باشد مثل آن كه آقاى غلام از رخصت دادن پشيمان شود و غلام را طلب نمايد در اين صورت اگر هر دو لشكر

[١] ولى اگر دانا شدن ممكن است واجب است دانا شوند صدر دام ظلّه

[٢] اين شرط با تمكن از پياده روى معلوم نيست صدر دام ظلّه