انار سيّد ميوهاست و حضرت رسالت پناه ٦ او را بهترين ميوها گفته سير را گرسنه مى‌سازد و گرسنه را سير مى‌كند و در هر انارى دانه از بهشت است و لهذا بعضى از حضرات ائمّه معصومين عليهم السّلام انار را تنها مى‌خورده‌اند و دانه انار را با پيه او خوردن دباغت معده مى‌كند و وسوسه شيطان را از دل مى‌برد و اگر كسى در روز جمعه پيش از آن كه چيزى بخورد يك انار بخورد چهل روز دل او را نورانى مى‌كند و اگر دو نار بخورد هشتاد روز و اگر سه انار بخورد صد و بيست روز و از وسوسه شيطان خلاصى يابد و دود كردن چوب انار جانوران را مى‌گريزاند.

سيب نافعست جهت زهر و سحر و ديوانگى و زيادتى بلغم و خوردن آن خون از بينى آمدن را برطرف مى‌سازد.

به رنگ را نيكو مى‌گرداند و اگر زن در آبستنى بخورد فرزند او را نيكو رو مى‌سازد و غم را مى‌برد و كسى كه آن را هميشه بخورد كلام او تمام حكمت مى‌شود و شجاعت مى‌آورد.

امرود دل را جلا مى‌دهد و معده را دباغت مى‌كند خصوصا در وقتى كه طعام خورده باشد.

آلو اطفاى حرارت مى‌كند و صفرا را ساكن مى‌سازد و خشك آن جوشش خون را فرو مى‌نشاند و مرض را ميراند.

اترج بعد از طعام خوردن نافعست و حضرت رسالت پناه ٦ ترنج سبز را دوست مى‌داشته‌اند.

سنجد دباغت معده مى‌كند و بواسير را زايل مى‌سازد و ساقين را قوى مى‌كند و تقطير بول را نافعست.

كاسنى امانست از قولنج هفت ورق از آن و بر هر ورقى از آن قطره از آب بهشت است و باه را زياده مى‌كند و فرزند را نيك مى‌سازد و در آن شفاى هزار مرض است.

بادروج يعنى ريحان كوهى سدّه را مى‌گشايد و اشتهاى طعام مى‌آورد و سل را مى‌برد و هضم طعام مى‌كند و حضرت امير المؤمنين ٧ آن را دوست مى‌داشته‌اند.

گندنا جهت سپرز نافعست و اگر سه روز بخورند بوى دهن را خوش مى‌گرداند و بادها را دفع مى‌كند و قطع بواسير مى‌كند و امانست از جذام حضرت امير المؤمنين ٧ آن را با نمك مى‌خورده‌اند.

كرفس طعام الياس و يوشع و يسع پيغمبرانست باعث زيادتى حافظه مى‌گردد و دل را پاك مى‌كند