شخصى بزن خود گويد كه من ديدم كه شخصى با تو زنا مى‌كرد يا انكار فرزند او كند به شروطى كه مذكور شد و گواهى بر مدّعاى خويش نداشته باشد حاكم شرع آن شخص را امر مى‌كند كه چهار مرتبه بگويد: أشهد باللَّه أنّي لمن الصّادقين فيما رميتها به من الزّنا يعنى گواه مى‌گيرم خداى تعالى را كه من از راست گويانم در آن چه اين زن را انداخته‌ام بآن از زنا كردن و بعد از آن كه چهار نوبت اين قول را بگويد امر بكند حاكم شرع او را كه چهار نوبت ديگر بگويد كه: أنّ لعنة اللَّه عليّ إن كنت من الكاذبين يعنى به درستى كه لعنت خداى بر من باد اگر من از دروغ گويان باشم و بعد از آن كه آن شخص چهار مرتبه اين قول بگويد آن زن را امر كند كه چهار نوبت بگويد:

أشهد باللَّه أنّه لمن الكاذبين فيما رماني به من الزّنا يعنى گواه مى‌گيرم خداى تعالى را كه شوهر من از دروغ گويانست در آن چه انداخته است مرا بآن از زنا و بعد از آن كه چهار نوبت اين قول را بگويد امر كند او را حاكم شرع كه چهار نوبت ديگر بگويد أنّ غضب اللَّه عليّ إن كان من الصّادقين يعنى غضب خداى بر من باد اگر شوهر من از راست گويان باشد و هر گاه از لعان كردن فارغ شوند چهار امر ثابت مى‌شود:

اوّل‌ ساقط شدن حدّ از شوهر و زن به سبب لعان كردن و اگر زن پيش از لعان كردن بميرد لعان ساقط مى‌شود و آن مرد از آن زن ميراث مى‌برد امّا در اين صورت حدّ برو لازمست و جايز است كه جهت اسقاط حدّ با وارث لعان كند و اگر وارث حاضر نباشد مانع ميراث بردن او نمى‌شود و در بعضى از احاديث وارد شده كه در اين صورت ميراث نمى‌برد و اگر مرد پيش از لعان كردن بميرد زن از او ميراث مى‌برد و فرزندى كه شوهر انكار او كرده بود نيز ميراث مى‌برد و اگر زن چهار مرتبه اقرار به زنا كند يا از لعان امتناع نمايد حدّ زنا بر او ثابت مى‌شود و اگر حامله باشد او را حدّ نزنند تا زمانى كه بزايد و اگر شوهر پيش از تمام شدن لعان اعتراف به دروغ گفتن خود كند حدّ برو ثابت مى‌شود و اگر بعد از تمام شدن لعان اعتراف كند به دروغ گفتن خود يا بعد از لعان كردن هر دو اعتراف كنند به دروغ گفتن خود ميانه مجتهدين در اين مسأله خلافست و اگر شوهر بزن گويد كه من ديدم كه فلان مرد با تو زنا مى‌گردد و حدّ برو لازم مى‌شود يكى جهت زن و يكى جهت آن مرد پس چون ميانه ايشان لعان واقع شود حدّى كه از جهت زن بر او لازم بود بلعان ساقط مى‌گردد