نوزدهم‌ هر گاه شخصى طفلى را باذن ولىّ خواهد كه شنا ياد دهد پس او را غرق كند ضامن خونبهاى آن طفل است خواه تقصير كرده باشد و خواه نكرده باشد و بعضى از مجتهدين گفته‌اند كه اگر تقصير نكرده ضامن نيست.

بيستم‌ هر گاه كسى در راه مسلمانان بنايى احداث كند يا سنگى بكذارد چنانكه راه تنك شود و شخصى به سبب آن كشته گردد ضامن خونبهاى آن شخص است هر گاه بى‌اذن امام احداث كرده باشد امّا اگر راه گشاده باشد و امام اذن داده باشد ضامن نيست.

بيست و يكم‌ هر گاه ديوار كج شده بر سر كسى افتد و او را بكشد به شرطى كه صاحب ديوار عالم به افتادن آن باشد و ممكن بوده كه آن را اصلاح كند و نكرده ضامن خونبهاى اوست.

بيست و دوّم‌ هر گاه ناودان يا پنجره خانه شخصى كه بر راه مسلمانان باشد با علم صاحب آن بيفتد و كسى را تلف كند ضامن خونبهاست و اگر بى‌علم صاحب خانه و تقصير او كسى را تلف كند مجتهدين را در آن خلافست اقرب آنست كه ضامن نيست.

بيست و سيّم‌ هر گاه كسى زياده از قدر احتياج آتش در ملك خود روشن كند در غير روزى كه باد باشد و سرايت به تلف ديگرى كند ضامن خونبهاى كسى است كه بسوزد و هم چنين اگر در روز يا در شب باد آتش در ملك خود روشن سازد و هم چنين اگر در غير ملك خود آتش روشن كند چنانكه سرايت به ديگرى كند.

بيست و چهارم‌ هر گاه در حفظ چارواى خود تقصير كند و آن چاروا كسى را بكشد ضامن خونبهاى آن كس باشد چه واجبست بر صاحبان چارواى مست شده و درنده محافظت آنها كردن.

بيست و پنجم‌ هر گاه كسى شخصى را به ضيافت طلبد و سگ او آن شخص را تلف كند ضامن خونبهاى اوست و اگر چه نداند كه سگ او درنده است.

بيست و ششم‌ هر گاه كسى بر چاروائى سوار باشد يا او را بدست مى‌كشيده باشد و صاحبش همراه نباشد و آن چاروا بسر و دستها كسى را بكشد ضامن خونبهاى اوست و امّا آن چه به پاها تلف كند ضامن نيست.

بيست و هفتم‌ هر گاه كسى بر چاروائى سوار باشد يا او را بدست گرفته ايستاده باشد و آن چاروا بدست يا سر يا پا كسى را بكشد ضامن خونبهاى اوست و اگر دو كس سوار باشند هر دو در ضامنيّت خونبها مساويند هر گاه يكى طفل يا بيمار نباشد.

بيست و هشتم‌ هر گاه صاحب چاروا كارى كند كه چارواى او رم كند و كسى را بكشد ضامن خونبهاى اوست.

بيست و نهم‌ هر گاه كسى كارى كند كه عقل كسى زايل شود ضامن خونبهاى اوست و اگر بعد از