درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٨١ - (شرح)
و بطور اشاره لطيف آنست كه هرگز حدوث حوادث و موجودات جهان سبب تغير و عروض بر ساحت قدس ربوبى نخواهد شد از نظر اينكه مجموع عوالم بمنزله موجود واحد است كه دفعه واحده ايجاد شود و بدون تدريج و بدون تأمل و عروض عارضهاى و نيز بدون قصد زائدى در حقيقت مجموع عالم عبارت از ظهور فيض وجود است و هم چنين اعطاء خير وجود است.
بالاخره مجموع موجودات ظهور فيض وجود است و نميتوان گفت كه موجودات حادث هستند و چگونه ربط دارند با قديم بلكه عالم موجودات ظهور فيض وجود است وجود ربط محض و ظهور فيض است نه ربط حادث بقديم بلكه ظهور ربط و ظهور فيض وجود است نهايت فيض وجود رابطى امر مستمر و متجدد و متبدل است كه با نظر دقيق عالم خلقت ظهور فيض وجود است و ربط لازم ذاتى موجود امكانى است كه همه موجودات بساحت قدس ربوبى ربط دارند يعنى ربط محض هستند.
خلاصه نبايد تعبير نمود بربط حادث بقديم كه چگونه مىشود با اينكه تضائف ندارند و خالق است (حيث لا مخلوق) و رازق است (حيث لا مرزوق) و مكلم است (حيث لا موسى كليم عليه السلام).
بعبارت ديگر نورى است كه از مقام كبريائى فيضان نموده و عالم امكانى را فرا گرفته و ارتباط ذاتى با مقام قدس ربوبى دارد بلكه ربط محض و پرتو ساحت كبريائى است و در مورد ضاربيت زيد نسبت بعمرو تضايف است و محال است مضروبيت عمر و بدون ضاربيت زيد زيرا هر دو امر خارجى حادث هستند ولى ساحت كبريائى ظهور فعل او در خلق و آفرينش خلاصه مىشود و خلق نيز ظهور فيض است و آن عبارت از وجود مخلوق است پس مخلوق عين ربط بساحت كبريائى است و منافات ندارد كه مخلوق امر تدريجى و متحول و زايل باشد.
بالاخره تعبير بربط حادث بقديم صحيح نيست تا اينكه شبهه حل شود