درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٤٧١ - قوله بما آتاهم الله من فضله
اينكه ايمان آنان موهوبى و فطرى و اهل بيت وحى و الهام هستند و افكار و علوم آنان توأم با نور رسالت و ولايت و ارتباط با سروشهاى غيبى است ولى افراد مسلمان پيرو مكتب قرآن و دانشجوى و از محضر داعيان بحق استفاده علمى و معارفى مىنمايند.
قوله: بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
: بيان سبب و عامل حسد و رشك است كه از چه جهت بعض اهل ايمان و پيروان مكتب قرآن كه روان آنان آميخته بر ذالت بوده حسد و رشك نسبت برسول صلى اللَّه عليه و آله و اوصياء عليهم السّلام برده اظهار حسد و رشك مينمودند و يا بطور نهانى نفاق و عداوت خود را بكار مىبردند.
بديهى است رشك و حسد در اثر آتش حسرت درونى است كه شخص منظور حايز مقامى از فضيلت و كمال باشد و خود فاقد آن خصلت باشد لا محاله سبب رشك و حسد شده و شخص را در مقام در مىآورد كه سلب نعمت از محسود گردد روايت مبنى بر اينكه سبب حسد و رشك گروهى از مردم نسبت برسول صلى اللَّه عليه و آله و بعضى از پيروان مكتب قرآن نسبت باوصياء عليهم السّلام از نظر فضيلت و علوم فطرى و موهوبى است كه در هر يك از اوصياء مشاهده مينمودند از جمله علوم قرآنى و احاطه باسرار و بطون آيات با توجه باينكه از حق تعالى بهر يك از آنها توجه خاصى مىشود و تقرب خاصى نيز اوصياء نسبت بساحت ربوبى دارند.
خلاصه سبب رشك و حسد بعضى مردم دانشجوى مكتب قرآن نسبت باوصياء عليه السّلام شده از نظر فضايلى كه در آنها مشاهده مىنمودند هم چنان كه از خلفاء امويه كاملا آشكار بود و اشعار فرزدق نسبت بمقام امام على بن الحسين عليهما السّلام كه هشام بن عبد الملك مروان حسد برد و از مشاهده هيبت امام عليه السّلام اظهار حسد نمود و فرزدق اشعارى را سرود در اثر اظهار عناد و رشك هشام خليفه نسبت بامام همام على بن الحسين عليهما السّلام.