درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٧٤ - قوله فمعنا الله و اسمه العلى العظيم هو اول اسمائه علا على كل شىء
و نيز در افعال و نه در آثار ميان ساحت كبريائى با موجودات امكانى نخواهد بود و در تمام شئون وجودى ساحت قدس ربوبى واحد و أحد و بسيط و يكتا و بىهمتا است و هيچ وجه تماثل و شباهتى و يا تناسبى ميان ساحت قدس ربوبى با موجودات امكانى نخواهد بود و ساحت كبريائى منزه از ما سواء است.
مثلا علم و عالم بمعناى دانش و دانشمند است در مورد بشر دو معنا دارد و بر اساس تركيب و حصولى و محدود و موقت و توأم با جهل از جهات بىشمار خواهد بود مثلا علم بوجود زيد كه مقرون بجهل از ساير حالات و جهات بىشمار است و چه بسا بلافاصله علم زايل شود ولى در مورد ساحت قدس ربوبى علم و عالم بطور بسيط و ازلى و ابدى و نسبت بهمه موجودات يكسان در حيطه شهودى و علمى است بالاخره تمايز ذاتى ميان دو سنخ علم و عالم خواهد بود يك سنخ علم و حقيقت وجود محض و قائم بذات و سنخ ديگر وجود ظلى پرتوى و قائم بغير و توأم با نقص و امكان فقط تشابه در لفظ و معناى ابهامى و اجمالى است و در مورد ساحت ربوبى هيچ گونه شباهتى يا صفت كه در مورد موجودات گفته مىشود نخواهد بود بلكه از هر صفت كه شايسته مخلوق موجود است ساحت قدس ربوبى از آن صفت مبرى و منزه خواهد بود زيرا هر صفت كه در مخلوق باشد آميخته بنقص و امكان و تحول است و ساحت قدس ربوبى از نقص و امكان منزه خواهد بود.
هم چنان كه گفته شده (كه واحد موحد فرد متفرد عما سواه) و از هيچ جهت مخلوق مشاركت و مشابهت با خالق نخواهد داشت نه در ذات و نه در صفات و نه در آثار و عرض اما ذات از نظر اينكه حق تعالى بسيط الحقيقه است و مشاركت در عرض از نظر مشاركت يا در جنس و يا در فصل است و يا در عارض و حق تعالى منزه است از آنها باينكه هرگز معرض حادثهاى قرار نخواهد گرفت.
بالاخره ميان وجود بحت بسيط قائم بذات خود و قيوم ما سواء بقياس با موجود مخلوق محدود و قائم بغير مشاركت و مشابهتى نخواهد بود نه در ذات و نه در صفات