درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٦٨ - قوله فاول ما اختار لنفسه العلى العظيم لانه اعلى الاشياء كلها

است از نظر كمال بساطت ذات و صفات او كه عين ذات اويند و مانند بشر نيست كه وجود او عاريتى باشد در اثر آن همه صفات او نيز لا محاله عارضى و عاريتى خواهد بود و از نقص وجودى براى اقدام بهر عملى ناگزير باشد از اينكه از نيروى تصور و يا تصديق و تفكر استفاده نمايد آنگاه بعمل اقدام نمايد.

قوله‌ و لكنه اختار لنفسه اسماء لغيره يدعوه بها اذا لم يدع باسمه لم يعرف‌

. از نظر اينكه ساحت قدس ربوبى به بشر بايد اعلام نمايد و توحيد و يگانگى و صفات كبريائى خود را بمردم بشناساند از اين نظر بر اين صفات كبريائى نامگذارى نموده مانند لفظ جلاله اللَّه و عالم و قادر وحى و مانند آنها و جزء برنامه مكتب توحيد قرار داده است كه بدين وسيله اهل ايمان ساحت قدس ربوبى را بوسيله آن اسماء و صفات بشناسند و معرفت يابند و او را در حاجت‌هاى خود بخوانند و اين وظيفه از شئون صفت ربوبيت ساحت كبريائى است.

هم چنان كه بر ذات تعبير نموده بجمله‌

(اذا لم يدع باسمه لم يعرف)

چنانچه ساحت قدس ربوبى خود را معرفى نفرمايد و صفات خود را اعلام نفرمايد هرگز بشر بدان متوجه نخواهد شد و نقض غرض از خلقت بشر و تأسيس مكتب تعليم و تربيت و سوق او بكمال است.

قوله‌: فاول ما اختار لنفسه العلى العظيم لانه اعلى الاشياء كلها

: از نظر اينكه لازم صفت ربوبيت آنست كه صفات وجودى خود را بمردم اعلام فرمايد نخستين نامى كه انتخاب فرمود صفت ذاتى العلى العظيم است كه علو ذاتى و عظمت ازلى خود را معرفى فرمود.

و بديهى است علو و عظمتى زياده بر خلق و آفرينش نخواهد بود كه از لا شى‌ء موجودى را بوجود آورد و به صفت كبريائى و علو ذاتى و عظمت ازلى خود را