درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٧٠ - قوله فمعنا الله و اسمه العلى العظيم هو اول اسمائه علا على كل شىء

از جمله علو و عظمت ساحت كبريائى و ازليت او نسبت بعوالم امكانى و بر ساير صفات ذاتى نيز علو و برترى دارد.

هم چنان كه نيز صفات فعل ساحت كبريائى علو و برترى دارد و از لوازم اين دو صفت مى‌باشند از نظر اينكه يگانه رابطه ساحت كبريائى با موجودات امكانى خلق و آفرينش از لا شى‌ء است و علو و عظمت ذاتى زياده بر خلق و آفرينش از كتم عدم تصور نميرود كه اساس صفات فعل ساحت قدس ربوبى است و عوالم امكانى ظهورى نازل از علو مقام و عظمت قدس ربوبى است.

اسماء حسنى قدس ربوبى مانند حى و عالم و قادر و سميع و مانند آنها است و هم چنين صفات واجبه مانند حيات و علم و قدرت و اراده و سميع هر دو عين ذات احديت و حقيقت وجودى است يعنى صفات زائد نبوده بلكه همه صفات كمال از شئون حقيقت وجود است.

وجود حقيقت واحده است مرتبه كامل آن وجود واجب احديت عز اسمه است كه واجد صفات واجب است مانند حيات دائم و علم و قدرت ذاتى است و ساير مراتب وجود كه توأم با امكان و حاجت است در اثر نقص و قصور تابع و پرتو وجود واجب خواهند بود و هر مرتبه‌اى از وجود نيز داراى مقامى از صفات وجودى مانند حيات و علم و قدرت خواهد بود.

بالاخره وجود عين حيات و علم و قدرت است و هر مرتبه‌اى از وجود كه رابطه با مقام واجب زياده داشته باشد از وجود بيشترى بهرمند است هم چنين از حيات و علم و قدرت بيشترى بهرمند خواهد بود و صفات كمال قدس ربوبى در صفت علو بطور اطلاق و عظمت كبريائى خلاصه مى‌شود.

و مفاد جمله‌

(و لكنه اختار لنفسه اسماء لغيره)

آنست كه ذات احديت كبريائى وجود محض و بسيط است و مفهوم كلى و يا جزئى اضافى نيست و از نظر قاهريت وجودى همه موجودات در علم او حاضرند بحضور ذاتى نه بصورتها العلمى و لا