درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣٨٤ - (شرح)
نتيجه آنست كه موجود واجب و فياض على الاطلاق علم بذات كبريائى خود دارد به آثار و افعال و فيوضات خود نيز بعوالم امكانى علم و رضا خواهد داشت و وجود آثار درخشان او در عوالم فيضان داشته باشد، لا محاله مورد رضا و خشنودى و علم مقام ربوبى خواهد بود و همچنان كه قائم بذات كبريائى است، همچنين رضا دارد باينكه طبق صفت خود قيوم آثار درخشان خود در عوالم امكانى باشد و اين رضا و علم نيز منبعث از ذات كبريائى است و بالاخره فيوضات مقام ربوبى نيز از حريم ذات منبعث و از مقام رفيع ازلى خواهد بود و فيوضات او سراسر عوالم امكانى را فرا گرفته و كمالات و صفات وجودى كبريائى او را ارائه خواهد داده نتيجه آنست كه فاعل و خالق اشياء و عوالم امكانى ساحت قدس ربوبى خواهد بود، از نظر علم بذات كبريائى و رضا نيز به آثار درخشان خود كه عين فيضان وجود اطلاقى باشياء و عوالم امكانى است از نظر اينكه وجود واجب فياض على الاطلاق تام و فوق تمام و بىنياز از غير و از مخلوقات ميباشد و از افاضه و انبساط وجود و فيض بعوالم امكانى غرضى نخواهد داشت زيرا غرض از فعل از نظر ضعف وجودى فاعل مختار و حاجت به ايجاد فعل است كه نقص خود را تكميل و رفع نمايد، همچنان كه ركن فعل اختيارى بشر بمنظور آنست كه نقص خود را رفع و نياز خود برآورد و بدين وسيله به كمال منظور نائل شود.
ولى در باره ساحت قدس ربوبى نقص است و خلق جهان سبب استكمال كبريائى نخواهد بود، از اين نظر ساحت ربوبى هرگز غرضى و فائدهاى از فيوضات و انبساط وجود بر عوالم امكانى منظور نخواهد داشت، جز ذات قدس كبريائى خود كه رضا بذات كبريائى خود دارد، همچنين رضا به انبساط فيوضات خود را در عوالم امكانى براى ابد خواهد داشت.
بعبارت ديگر ذات كبريائى در اثر علم بنظام خير و انبساط وجود بعوالم امكانى كه ظهورى نازل از كمالات و صفات وجودى حريم كبريائى است لا محاله