درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٧١ - قوله فمعنا الله و اسمه العلى العظيم هو اول اسمائه علا على كل شىء
الارتسامى و هرگز عقول بر حريم كبريائى او راه نخواهد يافت زيرا عقول از نظر تجرد آنها حضور دارند براى خودشان و نيز نسبت بخالق خود حضور ذاتى خواهند داشت و اسماء و صفات كمال بمنزله تعينات ساحت كبريائى هستند و يا گوئى از شئون وجودى و نعت و تشخص او خواهند بود.
و مفاد جمله (
اختار لنفسه اسماء
) بآن معنا نيست كه صفات كمال وجودى را براى حريم كبريائى خود برگزيده هم چنان كه آثار و عوالم امكانى را برگزيده و آفريده است و يا براى حريم خود مظاهر كبريائى قرار داده مانند كلمات و انوار قدسيه كه از لوازم كبريائى و باقى ببقاء اللَّه هستند زيرا صفات و اسماء از جمله شئون ذاتى براى هويت واحده كبريائى هستند و اسماء و صفات تعينات وجودى و همه آثار و عوالم امكانى از مظاهر صفات او خواهند بود.
مثلا صفت رحمان از جمله تعينات كبريائى است كه وجود اطلاقى از جمله آثار آن صفت است كه عوالم امكانى را پديد آورده است و اسماء و صفات كمال ساحت كبريائى از شئون وجود واجب اويند و يا گوئى وجود واجب همه اسماء و صفات هستند از نظر اينكه اسماء و صفات گر چه بر حسب مفهوم كلى است ولى بر حسب تحقق از شئون وجود واجب هستند نه از جمله لوازم وجود واجب زيرا لازم وجود تأخر ذاتى از ملزوم و وجود كبريائى خواهد داشت.
بلكه اسماء و صفات عين ذات و از شئون و تعينات و مظاهر حريم كبريائى هستند.
خلاصه ساحت كبريائى با اسماء و صفات كمال وجودى خود تغاير نخواهند داشت باينكه اسماء و صفات از لوازم وجودى واجب باشند و بديهى است كه لازم وجودى تأخر ذاتى خواهد داشت از وجود ملزوم واجب و غرض از جمله روايت اختار لنفسه اسماء اعلام صفات وجودى و كمال و تعينات وجود كبريائى است نه بمعناى جعل بالعرض است كه لازم وجود واجب اتصاف بصفات كمال است