درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٦٩ - قوله فمعنا الله و اسمه العلى العظيم هو اول اسمائه علا على كل شىء

معرفى فرمود و تلويحا بر همه اشياء و مخلوقات علو ذاتى و عظمتى دارد و همه ما سواء مخلوق و آفريده اويند و همه موجودات دون و ربط محض بساحت او خواهند بود و غرض از تعيين نام العلى العظيم علو ذاتى و عظمت و كبريائى مقام قدس ربوبى خود را اعلام فرمود و اينكه از هر لحظه علو ذاتى دارد و از هيچ جهت مورد احاطه قرار نگرفته و هرگز مورد ادراك و احاطه علمى قرار نخواهد گرفت با توجه باينكه نام امير مؤمنان عليه السلام على برگزيده شده از نظر اينكه در آن تصريح بعلو و رفعت مقام و كمالات وجودى امير مؤمنان عليه السلام استفاده مى‌شود و اينكه فردى از انسان كامل است كه با تعليمات ربوبى ارتباط دارد و از باطن نبوت و صريح ولايت عامه بهره وافرى دارد و علو مقامى وصايت از مقام رسالت و خاتميت را بموهبت الهى واجد است.

قوله‌: لانه اعلى الاشياء كلها

: ذكر نام و لفظ جلاله اللَّه و هم چنين هر يك از صفات واجب از جمله العلى العظيم از نظر نامگذارى و مجرد فرض و اعتبار نيست بلكه بيان حقايق است كه از شئون و صفات واجب الوجود ميباشد هم چنان كه صفت ربوبيت مقتضى است كه صفات واجب خود را از نظر تعليم و تربيت بشر اعلام نمايد و جزء برنامه مكتب توحيد معرفى نمايد و نيز صفات واجب ساحت كبريائى ذاتى و غير قابل جعل و اعتبار است و از نظر اينكه ذاتى است غير مقدور خواهد بود هم چنان كه صفات فعل كبريائى بطور اطلاق اختيارى و مقدور خواهند بود.

قوله‌ فمعنا اللَّه و اسمه العلى العظيم هو اول اسمائه علا على كل شى‌ء

لفظ جلاله اللَّه از ماده اله و الوهيت گرفته شده مستجمع صفات كمال است از نظر استحقاق ذاتى براى صفت معبوديت او و صفت العلى العظيم نيز دو صفت ذاتى و علو كبريائى است كه دلالت دارد باينكه ما سواء ما دون و مخلوق و ربط محض هستند و اين علو ذاتى مستلزم علو بر همه موجودات است بتمام معنا