درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٧٢ - قوله فمعنا الله و اسمه العلى العظيم هو اول اسمائه علا على كل شىء

بطور تبع در نتيجه آن اسماء و صفات تأخر ذاتى از وجود واجب بسيط خواهند داشت بلكه اسماء و صفات ظهور وجود واجب است.

زيرا وجود محض و بسيط همان حى و قادر و عالم محض و بسيط است و هر يك از صفات حيات و قدرت و علم ظهور وجود واجب قائم بذات و نور محض هستند كه از پرتو آنها عوالم امكانى پديد آمده و صفات و كمالات وجودى حريم كبريائى را ارائه و نمايش ميدهند.

هم چنان كه ذيل روايت فرموده (هو اول اسمائه علا على كل شى‌ء) كه صفت العلى را اعلام فرمود بمنظور اينكه جنبه آثار و مظاهر امكانى ربوبيت خود را اعلام فرمايد كه بر همه ما سواء از عوالم امكانى علو ذاتى دارد كه آنها را از كتم عدم و از لا شى‌ء بعرصه هستى در آورده است و علو و رفعت ذاتى زياده بر اين تصور ندارد.

از اين بيان استفاده شد كه ميتوان گفت از نظر توضيح هم چنان كه ماهيات معرف موجودات هستند مثلا معرف حد وجودى انسان حيوان ناطق است و حد وجودى و كمال او نطق و ادراك كليات و تعقل است هم چنين صفات مقام كبريائى مانند عالم وحى و قادر و هم چنين مبادى وجودى كمال مانند حيات و علم و قدرت معرف ساحت ربوبى است و اينكه وجود بحت بسيط است كه عين علم و حيات ازلى و قدرت نامحدود است و وجود كبريائى نور محض و قدرت محض و علم ازلى محض است در اثر اينكه صرف كمال و وجود محض است در حريم كبريائى شائبه كثرت و تعدد و يا تركيب نخواهد بود.

با توجه باينكه از نظر اينكه صفات كمال وجودى از شئون ذاتى و تعينات وجودى است تمايز ميان صفات از يك ديگر و هم چنين تمايز آنها از ذات كبريائى مفهوم ندارد بلكه از مظاهر كبريائى بوده و همه آثار امكانى از شئون صفات ذاتى او خواهند بود و بالاخره نظام عوالم امكانى مسطوره‌اى از تعينات ذاتى و