درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٧٣ - قوله فمعنا الله و اسمه العلى العظيم هو اول اسمائه علا على كل شىء
صفات وجودى و نظام شريف ربوبى خواهد بود.
از بيان گذشته استفاده شد كه برگزيدن اسماء و صفات وجودى كه شئون ذاتى است هرگز از امور اختيارى و قابل جعل و قرار نيست بلكه مراد از جمله
(اختار لنفسه)
فقط اعلام اسماء و صفات كمال بوده مانند اعلام وحدانيت و احديت مقام كبريائى كه از شئون صفت ربوبيت است كه بجامعه بشر اعلام فرمايد و اساس مكتب توحيد نيز بر اعلام وحدانيت و تعينات و كمالات وجودى حريم كبريائى استوار مىباشد و چنانچه از اعلام و معرفى ساحت قدس دريغ فرمايد نقض غرض از خلقت بشر و بناگذارى مكتب تعليم و تربيت بشرى بوده و منافى با صفت رحمت و ربوبيت مقام كبريائى خواهد بود بلكه بخل لازم آيد و حريم كبريائى منزه از نقص است.
و نيز با توجه باينكه هر يك از اسماء و صفات كه معانى آنها كليت دارد و قابل صدق بر كثيرين است همان معانى كليت برگزيده شده و فقط از نظر اينكه در اثر انطباق بر مقام ربوبى اعلى و تعريف مقام كبريائى است و اعلى مرتبه كمال وجودى است مراد از اسم و صفت خصوص هويت احديت خواهد بود مثلا صفت عالم و قادر به همان معناى طبيعى كلى است كه صادق بر كثيرين است ولى بقرينه اطلاق بر ساحت ربوبى مراد خصوص عالم ازلى و ابدى وحى بطور اطلاق بحيات ابدى و ازلى است كه اعلى و اشرف از همه مراتب آن صفات خواهد بود.
و منافات ندارد با اينكه در وجود و هم چنين شئون وجودى و كمالات حقيقى تمايز ذاتى باشد با صفات موجودات امكانى يعنى ساحت قدس ربوبى در هيچ يك از اسماء و صفات وجودى شركت و يا تماثل با موجودات امكانى نخواهد داشت زيرا وجود ساحت قدس ربوبى وجود بحت بسيط و حقيقت وجود و قائم بذات و هم چنين در باره هر يك از شئون وجودى تمايز ذاتى ميان صفات قدس ربوبى با موجودات امكانى هست و هيچ شركت يا تماثل و يا تشابه در وجود و نيز در صفات