درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٥٠٩ - قوله حكم الله تعالى لا يقوم له احد من خلقه بحقه
او رسوخ ميدهد و او را صاحب ملكات فاضله مينمايد و از نظر ايمان علاقه قلبى او را بساحت ربوبى زياده نموده پيوسته در مقام اداء و وظايف دينى خواهد بود و اقدام بوظايف بر روان او سخت و دشوار نخواهد بود صيام و روزهدارى و امساك ماه رمضان براى او لذت بخش خواهد بود.
بالاخره عبادات و التزام بملكات فاضله بر او سختى و مشقت نخواهد داشت روان او نورانى و از فرشتگان عنصرى معرفى مىشود اين از نظر آنست كه در عالم ازل حق تعالى همه حالت او را كه در زمان اختيار بر او عارض مىشود همه را احاطه داشته است و پيوسته بمسئلت اهل ايمان پاسخ مثبت ميدهد و در اثر اينكه اعتقاد قلبى و ايمان ثابت و مستقر او صورت علمى و شهودى روح و روان اهل ايمان كامل است سيرت ايمان در رابطه با ساحت ربوبى رضوان حق تعالى و نعمتهاى زياده بر تصور و هميشگى خواهد بود.
و صلاح هر يك از افعال صالح در اثر آنست كه از اصل ايمان و تقوى سرچشمه ميگيرد و سبب شدت و قوت ايمان و ثبات اعتقادى مىشود و چنانچه اعمال صالحه اساس آنها ايمان و نيروى تقوى نباشد محتوى نخواهد داشت و بيهوده خواهد بود.
بر حسب آيه وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً بيان آنست كه اعمال صالح و كارهاى نيك و آثار خير بيگانگان گر چه آثارى براى اجتماع در بر داشته و ارزش آنها همان آثارى كه ديگران استفاده نموده بهرمند مىشوند زيرا عمل صالح از نظر اينكه اصل و ريشه عبوديت سرچشمه نگرفته نيروى حيات نداشته و ارتباط با ساحت كبريائى نخواهد داشت و عمل بىروح است و بظاهر صالح و شايسته است ولى مانند سرابى است كه از مكان بعيد بظاهر آب و بنظر جالب ميرسد ولى سرابى است فريبنده استفاده مىشود كه نفس عمل صلاح آن فقط بآثار طبيعى آن نيست و سبب نيروى حيات براى عمل نخواهد بود بلكه آنچه حقيقت صلاح و سبب رشد عمل و حيات آنست همان رابطه با عبوديت است