درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٦٥ - (شرح)
قوله: قلت يراها و يسمعها قال ما كان محتاجا الى ذلك لانه لم يكن يسألها و لا يطلب منها هو نفسه و نفسه هو قدرته نافذة.
راوى گويد آيا حق تعالى باسماء و صفات واجب خود عارف بود و خود آن اسماء را براى مقام كبريائى وضع نموده و در باره ساحت خود اين چنين اسماء و صفاتى را مقرر فرموده بالاخره ساحت ربوبى چگونه اسماء و صفاتى را براى خود در نظر گرفته و نامهائى بتناسب صفات كبريائى خود براى آنها وضع و مقرر فرموده زيرا نام نهادن براى تشخيص و تعيين و تميز است از سايرين و در اثر نام نهادن حق تعالى خود را از مخلوقات تميز داده و امتياز ذاتى خود را اعلام و مقرر فرموده است.
امام عليه السلام پاسخ فرمود ساحت ربوبى هرگز محتاج نبود كه بوسيله نام نهادن كه محتاج بتصور و تصديق و تفكر است براى خود اسماء و صفاتى معرفى فرمايد و تعيين اسم و صفات بمنظور تميز از سايرين است و هرگز احتياج ندارد باينكه خود را بنام و صفات كبريائى خود تميز دهد از نظر اينكه امتياز ذاتى دارد راوى در باره اسماء و صفات حق تعالى چنين پنداشته كه قبل از نظام خلقت ساحت قدس ربوبى براى ذات كبريائى و صفات واجب نامهائى تعبير نموده و محتاج بتصور نام و تصديق و تفكر و تصميم و خاطرات روانى محتاج باين مقدمات درونى و روانى و حديث نفس است.
امام عليه السلام در پاسخ ميفرمايد ساحت قدس ربوبى هرگز محتاج باين مقدمات نيست و بشر كه در تصميم امرى محتاج باين مقدمات مانند تصور و تصديق و تفكر است از نظر ضعف وجودى او است كه چنان كه بخواهد علم زائدى داشته و بفهمد بايد با نيروى روانى تصور و تصديق و تفكر آن مطلب را بفهمد و بآن انتقال بيابد.
بالاخره در اثر تفكر و تصور و تصديق و خاطرات و حديث نفسانى براى خود