ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢١٩ - باب كبر

٧- از محمد بن مسلم، از امام باقر و يا امام صادق (ع) كه فرمود: هر كه در دلش به وزن دانه خردلى كبر باشد، به بهشت نمى‌رود، گويد: من گفتم: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌» فرمود: چرا گفتى «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌» گفتم: براى آنچه از شما شنيدم، فرمود: آن طور نيست كه تو پنداشتى، همانا مقصود من، جحود و انكار است، همانا آن عبارت از جحود و انكار است.

٨- از امام صادق (ع)، فرمود: كبر اين است كه مردم را خوار شمارى و حق را سفاهت دانى.

٩- از امام صادق (ع)، كه رسول خدا (ص) فرمود:

بزرگترين كبر، خوار شمردن خلق و سبك شمردن حق است، (راوى) گويد: من گفتم: خوار شمردن خلق و سبك شمردن حق چيست؟ فرمود: حق را ناديده گيرد و بر اهل آن طعن زند، هر كه اين كار را كند، با خدا عز و جل در آنچه براى او برازنده است ستيزه كرده.

١٠- امام صادق (ع) فرمود:

در دوزخ درّه‌اى است ويژه متكبّران كه آن را سَقَر گويند، به خدا عز و جل از سختى گرماى خود شكايت كرد و از او اجازه خواست كه دمى برزند و دمى بر كشيد و دوزخ را سوخت.

١١- از داود بن فرقد، از برادرش كه گفت: شنيدم امام‌