ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٨٢

است خ ل). از مجلسى (ره)-

«اصبروا على طاعة اللَّه»

چون لذت گناه بيش از لذت ترك طاعت است، صبر بر گناه و خوددارى از آن سخت‌تر است از صبر بر طاعت و از اين رو از آنها دو جور تعبير كرده و در برابر گناه «تصبروا» آورده يعنى بايد بكوشيد و خود را بدان واداريد.

راغب گفته است: صبر، خوددارى و پايدارى بر آن روشى است كه خرد و شرع حكم كنند و يا هر دو آنها و آن لفظ عامى است و در موارد مختلفه تعبيرهاى خصوصى هم دارد. در برابر معصيت همان صبر گفته شود و لفظ ديگرى ندارد و ضد آن جزع و بيتابى است و در مورد نبرد آن را شجاعت گويند و ضدش ترس است و اگر در پيش آمدِ ناگوارى باشد آن را دلدارى گويند و ضدش تنگ خلقى است و اگر در سخن نگهدارى باشد آن را كتمان نامند و خداى تعالى هم آن را صبر ناميده و با گفتار خود بدان آگاهى داده است (١٧٧ سوره بقره): «و آنان كه صبر كنند در سختى و تنگىِ روزى و هنگام نبرد» و دنباله سخن را كشانيده است به قول خدا (٢٠٠ سوره آل عمران): «صبر كنيد و با هم در صبر همكارى كنيد يعنى خود را به عبادت واداريد و با نفس خود جهاد كنيد». از مجلسى (ره)-

«ان اصلح يومك»

مقصود از روز همان است كه گذشت يعنى مقدارى از زمان كه ويژه يك واقعه است براى انسان و مقصود از دو روز، روز دنيا است در پيرامون و روز آخرت كه در پيش انسان است و مقصود از اينكه اصلح است اين است كه سزاوارتر است به رعايت و سعى در اصلاحِ آن و اميد سود در آن است زيرا هميشه هست و دنيا فانى است و منافع دوز آخرت اشد و اخلص و اقوى است از منافع روز دنيا و ببين چه روزى باشد روز آسايش يا روز رنج و مشقت.

«و خذ موعظتك من الدهر و أهله»

- به اين كه در فناء و زودگذرى آن‌