ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٣٨

عقل است و اگر تا آخر عمر بى‌تكليف بپايد با وجود كمال عقل خلاف اجماع است. از مجلسى (ره)- «او ظن» يعنى گمان بر خلاف حق برد و يا بر خود حق و به همان اكتفاء كند زيرا در اصول دين علم و يقين لازم است و مقصود از حبط رد و عدم قبول عمل است. از مجلسى (ره)-

«ان مثل اهل البيت»

يعنى مثل اصحاب اهل بيت يا مقصود از اهل بيت دوستان و پيروان واقعى آنهايند (چنانچه در باره سلمان رسيده است كه سلمان از ما اهل بيت است).

مقصود از «اجتهاد» مبالغه و اهتمام در طاعات است و اجتناب از آنچه نهى شده است و اخلاص در عمل چنانچه وارد شده هر كه چهل صباح براى خدا عمل با اخلاص كند خدا چشمه‌هاى حكمت را از دلش به زبانش برگشايد و دلالت دارد كه عدد چهل در اين باره اثر مخصوصى دارد و مؤيد آن است كه خدا پس از چهل روز كتاب تورات را به موسى نازل كرد و دعايش را مستجاب كرد و ابواب علوم دين را بر او گشود و دلالت دارد كه با شك در پيغمبر و امام عمل قبول نيست و توبه از آن قبول است و ممكن است حمل بر آن شريعت شود يا در مورد مستضعف باشد يا عدم قبول توبه در صورت مجدد انكار است. از مجلسى (ره)- محمد بن مسلم گويد كه: غير عارف به امامت كافر است در صورتى كه منكر باشد و اگر انكار نكند كافر نيست، و اين واسطه ميان مؤمن و كافر است و او را مستضعف و ضال نامند، و گفته‌اند:

گويا مقصود از ضال و گمراه در اين باب اين معنا است و اگر چه به مطلق كسانى كه متمسك به حق نباشند از فرق مسلمانان اطلاق شود و گويا مقصود از كافر در اينجا كسى است كه احكام كفر در دنيا بر او بار باشد چون نجاست و عدم جواز مباشرت و مناكحت و جز آن چنانچه برخى اصحاب‌