ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧١٦

شايانِ مخالفين على (ع) شد و عبد الرحمن بن عوف كه خود را حَكَمِ انتخابات معرفى كرد با همين وسيله على (ع) را از تصدى خلافت بر كنار كرد و عثمان را جلو كشيد زيرا كه على براى سنت شيخين اعتبارى قائل نشد و عثمان به اعتبار آن در برابرِ قرآن و سنت پيغمبر (ص) اعتراف كرد و مردم هم بدان رضا دادند.

و در اينجا موضوع ديگرى هم به ميان مى‌آيد كه: آيا در قرآن و سنت رسول (ص) تعليمات و قوانين اسلام را كامل كرده است يا نه؟.

و بنا بر عقيده عامه، نه. ولى عقيده اماميه اين است كه قرآن نسخه كامل و تام قوانين و دستور تعليمات اسلام است و هيچ كم و كسرى ندارد ولى نيازمند علم و دانش عميق و مخصوصى است كه روحيه نبوت سر آن است و پيغمبر اول كس بود كه به حقيقتِ قرآن مجيد آگاه بود و طبق آن كليات اسلامى كه در قرآن مجيد است شرح و اجراء مى‌كرد و آنچه او از نظر مقررات دينى اظهار مى‌داشت طبق واقع و حقيقت بود و از خدا بود نه از او و از اجتهاد و انديشه او چنانچه قرآن مجيد فرمايد (٣ سوره نجم): «سخن نگويد از دلخواه خود (٤) نيست گفتارِ او جز وحى كه به او مى‌رسد». و امام صادق (ع) هم در جواب داود بن كثير رقى همين حقيقت را بيان كرده است و حديث از نظر پاسخ به سؤال سائل چنين شرح مى‌شود كه:

آرى سنن رسول خدا (ص) هم مانند فرائض خداى عز و جل است و عين حقيقت است و جزئى از واقع دستورهاى الهيه است و از اين نظر فرقى ميان فرائض الهيه كه در قرآن مندرج است و سنت‌هاى ثابت پيغمبرِ اسلام نيست بلكه سنن رسول (ص) قسمتى از اوامر و دستورهاى خدا است كه به زبانِ او و به تعبيرِ او بيان شده است چنانچه خودِ قرآنِ مجيد هم گرچه كلام ساخته خدا است از زبانِ او ابلاغ شده است و چون پس از اين بيان ممكن است اعتراض شود كه انكار يا ترك فرائض خدا موجب كفر است و ترك يا انكار