ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٥٧

ستمى برآيد او ستمكارتر است زيرا او آغاز ستم كرده است و بسا كه نسبت ستم به مظلوم از نظر شباهتِ كارِ او به كارِ ظالم است بر وجه مجاز، و مقصود اين است كه تا طرف او كار ناروا و سخن ناروائى نگفته است همه گناه به گردنِ آن كس است كه به دشنام و بدگوئى آغاز كرده است و نسبت وزر به او فرضى است، تا آنكه گويد: حاصل اين است كه گناهِ دشنامِ دو طرف بر آن است كه آغاز دشنام كرده است زيرا اول فعل حرام از او سرزده و باعث ارتكاب طرف هم شده است و برطرف گناهى نيست زيرا از خود دفاع كرده است و انتقام گرفته و خدا فرمود: «بر آنكه در برابرِ ظلمِ بر خود از خود دفاع كند گناهى نيست». از مجلسى (ره)- شيخ بهائى (ره) گفته: شايد مقصود اين است كه تا مدتى بهشت بر او حرام است يا مقصود بهشت خصوصى است كه از آن محروم است و آماده است براى غير فاحش و گر نه ظاهرش مشكل است زيرا گنهكاران اين امت سرانجام به بهشت روند و گرچه مدتى دراز در دوزخ بسر برند.

سپس از فيروزآبادى نقل كرده است كه مفسرين در تفسيرِ قول خدا:

«وَ شارِكْهُمْ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ» گفته‌اند شركت شيطان در اموال وادار كردن مردم است به تحصيل آنها از حرام و صرفش در آنچه ناروا است و خرج آن در كارهاى بيهوده از راه اسراف و تبذير يا بخل و گرفت و گير در موارد شايسته و لازم و مانند آن و اما شركت در اولاد به چند وجه است:

١- تشويق به وسائل حرام چون زنا و مانند آن.

٢- وادار كردن آنها كه نام بت خواهى بدانها گذارند چون عبد العزى و عبد اللات.

٣- گمراه كردن آنان و كشاندن فرزندان به كيش‌هاى باطل و كارهاى زشت. اينها است گفتار مفسران.