ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٥٣

عابدى است كه مقلد عالم است در انجام عبادت خود، يعنى او عمل مى‌كند و خود عالم عمل نمى‌كند و اين توبيخِ عالمِ بى‌عمل است. از مجلسى (ره)-

«جعل اللَّه الفقر بين عينيه»

زيرا هر چه از دنيا به دست آورد به همان اندازه حرصش بيفزايد و نيازش زياد گردد يا به خاطر كم توكلى او به خدا برخى ابواب روزى بر او بسته گردد. از مجلسى (ره)- زيرا كه آنچه فراخور حرص او است حاصل نگردد و از آفات و مصائب آن بركنار نباشد و هميشه در غم و اندوه بسر برد تا آنكه گويد: چه خوش سروده است:

«تتمه مهمه» من گويم، از طرف ما تحقيقى در معنى دنياى بد و خوب در بابِ ذمّ دنيا گذشت و در اينجا به وجه ديگر گوئيم كه يكى از محققان گفته است:

فهم مذمت دنيا براى تو بس نيست تا بفهمى كه دنياى مذموم چيست و از چه بايد بر كنار باشى و در چه صاحب اختيار و بايد دنياى بدى را كه دستور رسيده از آن بر كنار بايد بود بيان كنيم زيرا كه آن دشمنى است راه زن طريق به خدا، پس مى‌گوئيم دنيا و آخرت تو دو حال دل تواند آنكه به تو نزديك است دنيا نام دارد و آن همه چيز پيش از مرگ است، و آنكه دنبال است آخرت نام دارد و آن دوران پس از مرگ است و هر چه بهره و لذت و خوشى در حال كنونى است پيش از مرگ همان دنياى تو است ولى هر بهره و حظى از آن مذموم نيست بلكه بر سه گونه است:

١- آنچه در دنيا همراه تو است و نتيجه‌اش با تو براى پس از مرگ‌