ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦١٩

«تعرب بعد الجهره» در نهايه گفته: تعرب بعد الهجره اين است كه برگردد به بيابان و به چادرنشينان بسر برد پس از هجرت خود و هر كه پس از هجرت بجاى خود بر مى‌گشت بدون عذر او را چون مرتد مى‌شمردند، انتهى. از مجلسى (ره)- امن از مكر خدا، يعنى از عذاب او و مهلت دادنِ او به گنهكاران. از مجلسى (ره)- رواياتى كه دلالت دارند ارتكاب كبائر موجب خروج از ايمانند و به خصوص در هنگام ارتكاب، بسيارند و قول بر طبق آن بر اساس اين است كه حقيقت ايمان چيست؟ و آيا عمل، در آن داخل است يا نه؟ ما در شرح ابواب ايمان در آن سخن گفتيم و علماء را در تأويل اين اخبار چند مسلك است، برخى آنها را حمل بر ظاهر كرده‌اند و برخى حمل بر نفى كمال كرده‌اند و برخى حمل بر زوال نور ايمان كرده‌اند، و اين از ابن عباس نقل است. و برخى حمل بر نفى مدح به ايمان كرده‌اند و برخى حمل به زوال فعليت حضور ايمان كرده‌اند يعنى در حال زنا ايمان فعليت حضور ندارد، و فخر رازى هم نزديك به همين را گفته است كه گويد: معنى اينكه زناكار در حالِ زنا ايمان ندارد يعنى عقل ندارد، و بعضى هم حمل بر نفى حيا و شرم كرده‌اند كه از خصال ايمان است. از مجلسى (ره)-

«فقال ما اكثر من يريد»

حاصلش اين است كه قصد عود حكم عود را ندارد چنانچه قصد معصيت چون خود معصيت نيست بلكه صغيره و جبران پذيرى است. از مجلسى (ره)- خدا تعالى در سورة النجم فرمايد: «تا سزا دهد آن كسانى كه بد كردند بدان چه كردند و جزا دهد آن كسانى كه خوب كردند به خوبى» طبرسى گفته: سپس وصف كرده است آنان را كه خوب كردند و فرموده است: «آن كسانى كه كناره مى‌كنند از گناهان بزرگ» يعنى عظائم ذنوب «و از فواحش» جمع فاحشه است و آن زشت‌تر گناهى‌