ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٥٥ - باب استدراج و نعمت گير كردن

ساعت، مايه اندوه درازى گردد، مرگ دنيا را رسوا دارد و براى هيچ خردمندى جاى شادى نگذاشته است.

باب استدراج و نعمت گير كردن‌

١- از امام صادق (ع)، فرمود:

به راستى چون خدا خير بنده‌اى را خواهد و آن بنده گناهى كند، خدا دنبالش او را كيفرى دهد و به ياد او آورد و استغفار كند و چون بد بنده‌اى را خواهد و آن بنده گناهى كند، دنبالش به او نعمتى دهد تا استغفار را از ياد او ببرد و به آن گناه ادامه دهد و اين است معنى قول خدا عز و جل (١٨٢ سوره اعراف): «محققاً آنها را نعمت گير كنيم از راهى كه ندانند» يعنى به وسيله نعمت دادن وقتى كه مرتكب گناه شوند.

٢- از امام صادق (ع) پرسش شد از معنى استدراج، در پاسخ فرمود:

معنى آن اين است كه بنده چون گناهى كند، به او مهلت داده شود و هنگام آن گناه نعمت او تجديد گردد و او را از استغفار باز دارد و او نعمت گير شود از راهى كه نداند.